Wandelaarster met stokken op de klif met Sant Tomás in de verte, Camí de Cavalls

Camí de Cavalls Menorca: Cala Galdana – Cala en Porter, 29km

0

Deze tweede dag op de zuidroute, en onze vijfde dag op de Camí de Cavalls, begint ijskoud. We dalen met de armen over elkaar heengeslagen vanuit ons fijne appartement richting het prachtige strand van Cala Galdana. Helemaal happy beklimmen we vervolgens de trap die ons de gelijknamige kloof uit leidt; boven zijn we warm en onze spieren idem. Klaar voor deze mooie dag!

Haven van Cala Galdana met bootjes langs de kade en hotels op de heuvel, Camí de Cavalls

Cala Galdana

Wandelaarster met rugzak in tegenlicht op de boulevard bij het strand van Cala Galdana, Camí de Cavalls

En het strand daar

Via het bos dalen we af naar het uitnodigende strand van Cala Mitjana, maar daarna is het van de kust weg en door de bossen. We raken even de kluts kwijt qua paaltjes, maar vinden onze weg onder luid geroep van een draaihals (ja echt, dat is een specht-achtig beest) weer terug. Het bos bestaat vooral uit dunne, lage boompjes als de mastiekboom, steeneik en berkjes, die soms als een boog over het pad hangen. Ik voel me net een bruid die eronder door schrijdt, al ligt mijn tempo iets hoger en slaat mijn bruidskleding nergens op.Kronkelige den boven een baai met helder water en een wandelaar op de rotsen, Camí de Cavalls Doorkijk tussen dennenstammen naar een turquoise baai en witte rotsen, Camí de Cavalls

Helder groenblauw water van Cala Mitjana met een zeilbootje en rotskust, Camí de Cavalls

Cala Mitjana, met een geweldig picknickplekje daar aan de overkant

We zijn blij in dit bos. Het geeft ons schaduw en is koel. Het pad is soms rotsig en koraalrood, dan weer bruin en bijna verend door de grote hoeveelheid dennennaalden. Het zonlicht heeft een stroboscopisch effect door het gebladerte van de kleine boompjes heen. In dat continu brekende licht dalen we af over smalle struikelpaadjes en stijgen we langs drooggevallen beekjes. We openen tientallen Menorcaanse hekjes en passeren zelfs een weide waar koeien grazen. De rotswanden, begroeid met mastiekboom, torenen boven ons uit.Dicht groen bos van mastiekbomen onder de rotswanden, Camí de Cavalls Wandelaarster op een bospad tussen dennen en struiken in een kloof, Camí de Cavalls Houten hek tussen twee lichte stenen pilaren met zee op de achtergrond, Camí de Cavalls

Na 12 kilometer komen we aan op Binimaus strand, waar twee oude mannetjes in een stoeltje ons groeten. We lopen hen voorbij en zien voor ons de zee, als een enorme platgeslagen discobal, fonkelend en stralend. Een kilometer verder, als we in Sant Tomás aankomen, vinden we dat we het verdiend hebben: een uitgebreide lunch bij een restaurant. We nemen een club sandwich en blijken er patatjes bij te krijgen. Niet te versmaden natuurlijk; we eten veel te veel. Als we weer vertrekken, moet ik zelfs de band van mijn rugzak los halen!

Zandpad naar het strand van Binimaus met parasols en een wandelaar, Camí de Cavalls

Binimaus strand

Wandelaarster met stokken op de klif met Sant Tomás in de verte, Camí de Cavalls

Sant Tomás in de verte

Wandelaar met blauwe rugzak kijkt terug over de zee naar Sant Tomás, Camí de Cavalls

Terugkijkend op Sant Tomás

Dan komt er een keuzemoment: ofwel de Camí volgen, waar een ‘overstroming’ zou kunnen zijn, ofwel over het strand. We zijn eigenwijs en vertrouwen erop dat die overstroming zo aan het eind van de zomer wel meevalt; we volgen de officiële cami. We draaien opnieuw weg van de kust, gaan een moerasgebied met wuivende rietpluimen (zo mooi!), en dan blijkt die overstroming hartstikke echt te zijn. Met blote voetjes stappen we over de stenen die onder water liggen, onszelf met onze stok in evenwicht houdend. Het gaat langzaam, maar met frisse voetjes komen we weer op het droge. Stiekem best lekker! En we zien dit schatje:

Klein schildpadje tussen rietstengels op de natte grond, Camí de Cavalls

Een schildpadje!

Na het dorp San Bou lopen we over een klein bergpaadje door een hoge kloof. De krijtwitte rotsen flankeren het pad dat langs mastiekboom en oude olijven gaat. Het is er zo stil. Zo ver van een strand loopt hier niemand. We genieten met volle teugen en houden elkaars hand vast.Kleine wandelaar in een stille vallei tussen ruige rotswanden, Camí de Cavalls Wandelaarster met rode rugzak op een pad onder kalkrotsen en struiken, Camí de Cavalls

Wandelaar op een rood pad door een dal dat uitkomt bij de zee, Camí de Cavalls

Dan weer even wat dichter bij zee

Kappertjesplant met ronde blaadjes groeit uit een rotswand, Camí de Cavalls

Uit de rotsen groeien de meest bizarre planten, zoals deze kappertjesplant

Maar dan zijn we twee kilometer voor onze eindbestemming en lopen we langs de rand van een kloof op en neer, op en neer. We beginnen stuivertje te wisselen met twee andere stellen. De hele tijd halen zij ons in als wij staan te genieten van het uitzicht op het dal, waardoorheen een stroompje loopt, of wij halen hen in als zij staan uit te hijgen van een kort, fiks klimmetje. Daarna lezen wij weer een informatiebord en passeren zij ons, en dan staan ze op hun telefoon te kijken en lopen wij hen voorbij. Al die keren zeggen we niets tegen elkaar. Dat hoeft ook niet. We denken waarschijnlijk alle zes exact hetzelfde:

Wat is het hier ongelofelijk mooi.

Wandelaarster kijkt vanaf het balkon van Hotel Playa Azul over de baai van Cala en Porter, Camí de Cavalls

Ons uitzicht vanuit Hotel Playa Azul, hoog op de berg in Cala en Porter. De laatste 800m was steil de lucht in, maar voor zo’n uitzicht heb je dat natuurlijk over!

Slapen: Seth Playa Azul. Een heerlijke kamer aan een grote binnentuin, waar we opnieuw lekker halfpension hebben. Het is toch allemaal zo chique, hoe ze het bij WAW.travel voor ons geregeld hebben!

PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.

PS II We zijn ook te vinden op Polarsteps en Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.

About author

Marlies

Niets zo leuk als wandelen. Als ik wandel, voel ik me op z'n fijnst: mijn lijf aan de slag, mijn hoofd in de ruststand. Maar wat ik ook heel leuk vind, is schrijven. En op deze blog komen die beide passies samen: schrijven over wandelen. Dat dat hier kan, is een groot cadeau. En dat jij meeleest, is een minstens zo groot cadeau. Dus welkom op deze blog! Laat me vooral weten wat je vindt! Oh, en we hebben ook een account op Polarsteps, Facebook en Instagram. Mocht je exact willen zien waar we uithangen, of meer foto's bekijken en minder geouwehoer lezen. Kan allemaal :)

No comments