Camí de Cavalls Menorca: Cap d’Atrutx – Cala Galdana, 20km

0

Afgelopen dagen hadden we eigenlijk net te weinig water bij ons, wat me echt een vervelend gevoel gaf. Dat gaat me dus vandaag, op de eerste dag op de zuidroute, niet nog eens gebeuren! Na het geweldige ontbijt in ons Hotel Seth Port toog ik op een drafje naar de supermarkt om daar drie liter water, een colaatje en een Aquarius in te slaan. Met een rugzak die bijna te zwaar is om te tillen, loop ik om 8.20 uur met Piet naar de bushalte. We leggen het eerste deel van deze etappe met de bus af, en die komt om 8.40 uur, zo zegt de informatie die we van het hotel hebben gekregen. Bij de bushalte blijkt dat we het allemaal wat relaxter aan hadden kunnen doen: de bus gaat pas om negen uur.Wandelaarster wacht met rugzak op een bankje bij de bushalte langs een lege weg, Camí de Cavalls

Tegen de tijd dat hij vertrekt, regent het.

Het is grappig om te merken dat als het mooi weer is, je zeker weet dat dat nooit meer gaat veranderen. Je regenjas zit diep weggestopt onder in je rugzak, je regenbroek weet je niet eens meer te vinden. Pieter smeert zichzelf vanochtend van top tot teen in met factor 50 en ik ga dus met pak ‘m beet vijf liter drank op pad. We zijn dan ook enorm verbaasd als we in de miezer en onder een grijze hemel onze eerste stappen zetten bij Cap d’Artrutx. Ik heb het zelfs koud. Wat is dit nou?

Zwart-wit gestreepte vuurtoren Far d'Artrutx onder een grijze lucht, Camí de Cavalls

Far d’Artrutx. Ooit gebruikt als vuurtoren, nu is het een restaurant

Wandelaarster met waterfles kijkt uit over de grijze rotskust, Camí de Cavalls

In eerste instantie is onze pet afdoende. Maar na een uur moet de hoes om de tas, en even verderop diepen we toch maar die regenjas op. Amper een half uur later lopen we nat tot op het bot de bewegwijzering mis omdat we alleen maar naar de grond kijken, en zitten we tot twee keer toe fout. De mooie stranden van Es Talaier en Turqueta? Zien we niet. Die lage kliffen waar dit gebied bekend om staat? Registreren we niet. De zeevenkel, dat alleraardigste plantje dat hier overal groeit? Nou, vooruit, die zien we wel, want die groeit daar waar we onze voeten neerzetten. Maar van de omgeving zien we maar bar weinig. Al doet Pieter wel een dappere poging om een en ander vast te leggen. Tot zijn telefoon ermee ophoudt omdat die te nat is.

Lege ligbedden onder rieten parasols op het strand van Cala'n Bosch in de regen, Camí de Cavalls

Het strand van Cala’n Bosch wordt gezien als een van de mooiste van het eiland, maar in de regen ligt het er maar ongezellig bij…

Wandelaarster op een houten vlonderpad langs een strand onder donkere wolken, Camí de Cavalls

Ook al is het hier wat drukker dan op de Noordroute, het is nog steeds een lekker rustig gebeuren hier. Of ligt dat wellicht aan het weer?

Wandelaarster met regenhoes en pet op een stoffig pad tussen struiken, Camí de Cavalls Wandelaar met oranje rugzakhoes op een rotsvlakte bij een groene baai, Camí de Cavalls Grillige dennen op een heuvel boven een baai onder een zware regenlucht, Camí de Cavalls

Gele schermbloemen van zeevenkel tussen vlezige blaadjes op de rotsen, Camí de Cavalls

Zeevenkel

Dan breekt opeens een zonnetje door. We weten niet hoe snel we alles te drogen moeten leggen. Dit is fijn!

Wandelaar hangt natte kleding te drogen op een stapelmuur, Camí de Cavalls

Lekker alles te drogen leggen

Want nu is prompt een pauze nemen, ergens relaxed wat drinken, uitgebreid om ons heen kijken, het is allemaal weer mogelijk. Dus dat doen we dan ook.

Dennen met kronkelige stammen boven het drukke strand van Cala Turqueta, Camí de Cavalls

Cala Turqueta, waar het zo druk is dat je zou denken dat het niet geregend heeft…

We zakken af naar Cala Turqueta, klimmen daarna weer omhoog naar klifniveau, en duiken de bossen in. Aleppo-den en jeneverbesstruik omgeven ons, net als torenhoge rotsen waar we langs moeten. Wandelaar met blauwe rugzak loopt tussen hoge rotswanden en bomen, Camí de CavallsWandelaarster met rode rugzak op een smal pad tussen torenhoge rotsen, Camí de CavallsWe nemen een lange pauze bij het baaitje van Macarella, waar het bos de strandgangers tegen al te heftig verbranden beschermt, en dan lopen we door naar Cala Galdana.

Wandelaarster onder een kronkelige den aan de baai van Cala Macarella, Camí de Cavalls

Cala Macarella

Daar is het aangezicht even iets anders dan we gewend zijn, maar in een baai als deze begrijp ik het wel. Kijk maar.

Groot wit hotel boven de baai, gezien tussen de dennen door, Camí de Cavalls

Oei. Dik hotel…

Wandelaarster met stokken op een rood pad boven een baai met bootjes, Camí de Cavalls

Maar vanuit deze hoek zie je daar niets van

Rustige baai met zeilbootjes tussen beboste rotskusten onder grijze wolken, Camí de Cavalls

Het is ook wel een erg mooie baai, met zijn krijtwitte rotsen in de verte

We zijn blij dat we de regen – althans voor nu – achter ons hebben gelaten, al was het vandaag ergens tijdens die uren durende bui ook fijn. Het was een moment waarop ik in gedachten verzonken tegen Pieter opbotste, die plotseling stil was gaan staan.

‘Ik wilde je even zeggen, dat als het regent, jij mijn zonnetje bent.’ Hij keek me lief aan, met een regendruppel aan zijn neus.

‘Slijmbal,’ antwoordde ik. Maar stiekem fladderden de vlindertjes door mijn buik. Met zo’n lieverd als deze is zelfs in de regen wandelen leuk 🙂Lachend wandelstel maakt een selfie met een kus op de wang bij de baai, Camí de Cavalls

Slapen: Hotel Ilunion. Een eigen appartement met uitzicht op zee en een balkon. Het ligt vanuit Cala Galdana een bergje op en is perfect. Straks eten we hier ook; we hoeven nergens meer heen. Heerlijk.

PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.

PS II We zijn ook te vinden op Polarsteps en Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.

About author

Marlies

Niets zo leuk als wandelen. Als ik wandel, voel ik me op z'n fijnst: mijn lijf aan de slag, mijn hoofd in de ruststand. Maar wat ik ook heel leuk vind, is schrijven. En op deze blog komen die beide passies samen: schrijven over wandelen. Dat dat hier kan, is een groot cadeau. En dat jij meeleest, is een minstens zo groot cadeau. Dus welkom op deze blog! Laat me vooral weten wat je vindt! Oh, en we hebben ook een account op Polarsteps, Facebook en Instagram. Mocht je exact willen zien waar we uithangen, of meer foto's bekijken en minder geouwehoer lezen. Kan allemaal :)

No comments