Tien redenen om de GR92 aan de Costa Brava te wandelen

Toen we in Portbou aan de GR92 begonnen, wisten we eigenlijk niet goed wat ons te wachten stond. Een kustpad, dat wel, dus kliffen, strandjes, baaien en vissersdorpjes. Maar dat we ook met open mond door middeleeuwse straatjes zouden lopen, twintig minuten met ingehouden adem naar een ijsvogeltje zouden kijken en de lekkerste varkenswang ooit zouden eten? Daar hadden we geen idee van. Niet alles liep van een leien dakje: we hadden code rood, ik trok een gat in mijn rugzak en menig wolkbreuk trok aan ons voorbij, maar dat is natuurlijk ook gewoon onderdeel van de pret. Het was een wandelroute om nooit te vergeten, en we raden hem je dan ook van harte aan. We zouden honderden redenen kunnen noemen, maar we houden het bij tien 😄

Je loopt in tien overzichtelijke etappes, en elke avond wacht een stadje aan zee. De officiële GR92 in Catalonië is 583 kilometer lang en is verdeeld in 31 etappes. Het stuk aan de Costa Brava, van Portbou tot Tossa de Mar, telt er tien, van ongeveer 10 tot 23 kilometer. Je klimt flink, maar nergens eindeloos. Aan het eind van de dag is er altijd een douche, een terras en iets lekkers. Wil je daarna verder? Dan loopt de GR92 nog honderden kilometers door richting het zuiden. Je plannen voor volgend jaar zijn al gemaakt!
De kustlijn van de Costa Brava is ruig, wijds en schitterend. Zo mooi. Kleine witte bootjes die in saffierblauwe baaien liggen en lijken te zweven op het stille water, rotspartijen van 400 meter hoog die loodrecht de lucht in gaan, ingewikkelde paadjes waar de uitdrukking ‘kijken is stilstaan’ lijkt te zijn uitgevonden. Je draait een bocht om en dan ligt daar opeens een klein vissersdorpje…
Fenomenale natuurgebieden. Of je nou door het maanachtige landschap van Cap de Creus wandelt, waar artiesten als Salvador Dalí door geïnspireerd werden, door het moerasland van Aiguamolls de l’Empordá dat een lust was voor de vogelaar in ons, of langs de eeuwenoude dolmens in het massís de l’Ardenya–Cadiretes. de schoonheid van de verschillende gebieden is ongekend.
De dorpjes zijn stuk voor stuk pareltjes. Cadaqués heeft witte huizen en smalle, slingerende straatjes. Pals is een van de best bewaarde oude dorpen van de Costa Brava. In Begur bouwden mannen die rijk terugkwamen uit Cuba enorme koloniale herenhuizen. En Tossa de Mar, met zijn vestingtorens, is een finale om van te smullen. Soms voelt het alsof je duizend jaar teruggaat in de tijd.
Naast natuur biedt deze route je ook volop cultuur. Je loopt langs de Ermita de Sant Sebastià uit de 15e eeuw en na een heftige klim passeer je het indrukwekkende Castell de Montgrí dat in zeven jaar werd gebouwd tot wat het nu is (in 1294!) maar nooit werd afgebouwd. Je ziet bij l’Esala nog betonnen stellingen van kanonnen uit 1938 en in Sant Feliu de Guixols heb je een klooster met een duizend jaar oude poort. Who needs a museum als je de GR92 kunt wandelen?
Het waanzinnige Catalaanse eten. Ansjovis natuurlijk (eet het vooral op tostada con tomate!), maar ook sardientjes, cim i tomba en varkenswang. De innerlijke mens hoeft langs de Costa Brava niet te klagen!
Zoveel afwisseling. De ene dag klim je over kliffen en trapjes, de andere dag loop je over vlonders door rietland. Je wandelt langs boomgaarden met appels en olijven, over brede boulevards en door bossen met kurkeiken. In het massief van l’Ardenya staan zulke enorme rotsformaties dat het lijkt alsof iemand het Mullerthal heeft opgetild en hier heeft neergegooid. Bij s’Agaró kijk je je ogen uit naar villa’s waar Ava Gardner, Liz Taylor en Robert de Niro ooit zijn geweest. Elke dag zie je compleet verschillende landschappen.
Deze GR 92 is vrij onbekend, wat betekent dat dit deel van de Costa Brava nog niet overspoeld wordt met toeristen. In de grotere steden was er genoeg gezelligheid, maar onderweg waren we soms uren met zijn tweetjes. Als dat is waar je van houdt: go for it.
Je slaapt op de mooiste plekjes. Dat is natuurlijk geen gegeven; wij sliepen op de mooiste plekjes omdat waw.travel de wandeling voor ons georganiseerd had. Ze boeken echt toffe boutiquehotelletjes, geen grote onpersoonlijke ketens. Het hotel in Cadaqués was helemaal ingericht volgens de roaring sixties, het hotel in Tossa de Mar had een dakterras met het prachtigste uitzicht, in Begur zaten we in een oud koloniaal huis uit 1866. Elke avond was comfortabel en fijn.
Je loopt in de voetsporen van smokkelaars en kustwachters. Het kustpad heet hier Camí de Ronda, en die naam heeft een verhaal. Vanaf 1829 liepen de carabineros, een korps dat de kust en grenzen bewaakte, hier hun ‘ronda’ om smokkelaars tegen te houden. Vanaf 1940 nam de Guardia Civil het over. Na de oorlog, ongeveer van 1940 tot 1958, was smokkelen hier booming. In het donker werden Amerikaanse sigaretten, chocolade, zijde en sieraden in verborgen baaitjes aan land gebracht. Op de Costa Brava liggen veel van zulke baaitjes. Toen de smokkel ophield, groeide het pad dicht. Later is het hersteld voor wandelaars. Blij toe.