Vandaag is alweer de laatste dag van onze heerlijke huttentocht. We zijn er allemaal nog niet helemaal aan toe, merk ik, al zijn mijn opgezwollen knieën het daar misschien niet mee eens. ‘Ik wou dat we morgen een rustdag hadden, en dat we daarna nóg zo’n tocht konden maken,’ verzucht Katrien als we onze hut ‘s ochtends vroeg verlaten en we over een mooi pad door een vallei langs koeien met klingelende bellen wandelen. Ik knik. Helemaal mee eens.
Onze traditionele groepsfoto in de ochtend
die wordt verstoord door de hond van de gîte
De ochtend is knisperfris. We wandelen in de schaduw van de bergen om ons heen, en pas na een uur ongeveer gaat het t-shirt lange mouwen uit. Gegil van marmotten begeleidt ons de vallei uit en naar beneden. Vandaag wordt een beetje omhoog, maar vooral heel veel naar beneden. We hebben de tijd; om kwart voor vier vanmiddag staat de taxi op ons te wachten in Le Casset. Nooit eerder zijn we zo laat aangekomen, dus we weten: we mogen heel rustig aan doen.
Stef, Agnes en Marcel
Negen kleine dwergjes
Als het landschap zich vandaag ergens voor leent, dan is het dat: rustig aan doen. We zijn onder de indruk van de enorme rotsblokken die opeens overal om ons heen liggen. Het is duidelijk dat hier ooit een gletsjer heeft gelopen die al deze gigantische stenen heeft meegesleurd en vervolgens is gesmolten. De reisbeschrijving meldt hetzelfde: we zouden vandaag naar een gletsjermeer kunnen wandelen, Lac d’Arsine, dat er zestig jaar geleden nog niet was. Ik ben eigenlijk de enige die het ziet zitten om de anderhalf uur om te lopen naar dat gletsjermeer. Zelfs in Pieter vindt ik geen bijstander vandaag. Hoe is het mogelijk?
Stille bergstroompjes en kolkende rivieren
Als we even later langs intens groene weidevelden lopen waar meertjes aan elkaar verbonden zijn door kronkelende bergbeekjes, krijg ik de groep gelukkig wel mee: laten we hier gaan chillen! Stef en Agnes komen erbij en met onze voetjes in het spectaculair koude water kletsen we over ons leven. Stef blijkt bouwer te zijn van strijkinstrumenten. Hij ontwerpt ze zelf en print ze vervolgens met een 3D-printer, waarbij hij de stevigheid regelt middels een aluminium frame. Hoe cool! Agnes werkt als zelfstandig communicatieadviseur bij de gemeente Groningen, maar is in die functie eigenlijk meer een verbinder dan iets anders. Ze gaan zaterdag hun dochter Noor ophalen van een theaterkamp nabij Parijs, die daar een week off the radar is geweest. Zulke leuke mensen!
We zitten misschien wel vijf kwartier daar in alle rust aan de waterkant. Pieter maakt foto’s van ons, Herjan maakt foto’s van de beestjes, de kids zitten met hun pootjes in het water, iedereen is ontspannen, het is hier zo fijn.
Herjan maakt foto’s van beestjes
Dan is het helaas toch tijd om verder te gaan. Niet dat dat een straf is, want het landschap blijft wonderschoon.
Het enige is, dat het steeds drukker wordt. Bij onze pauzeplek zei ik nog tegen Agnes hoe wonderlijk ik het vond dat we hier lopen in het hoogseizoen en dat er nauwelijks volk is, maar het lijkt wel of ik het gejinxed heb. Vanaf dat moment groeit het aantal tegenliggers. Als we na een fiks steile en lange afdaling bij de Petit Tabuc vallei aankomen, waar ook weer zo’n prachtig meertje ligt, is het niet meer te doen. Honderden mensen om ons heen, huilende baby’s, jengelende kinderen, chagrijnige ouders. Oei. Dit zijn we niet meer gewend!
Naar de taxi
We eten snel onze lunch op en dalen dan af richting Le Casset. Het gaat over een breed bospad naar beneden. In Le Casset zoeken we de schaduw op van de kerk, waar we nog bijna twee uur moeten wachten op onze taxi. Ik bel. Kunt u eerder komen wellicht? Dat blijkt mogelijk. Drie kwartier later komt een busje aangereden bij de parkeerplaats aan de rand van het dorp en een alleraardigste jongen met een kamikaze-rijstijl brengt ons in vliegende vaart terug naar Chazelet, waar onze auto’s staan.
Een half uur later zitten we schoon gewassen aan een biertje, terwijl Agnes en Armand hun plek in de Cadillac hebben gevonden. De zon daalt langzaam achter La Meije, de lucht zindert nog na van de hitte van de dag, het biertje smaakte nog nooit zo goed en ik pak het appje van mijn vader erbij. ‘Maak mooie herinneringen’, schreef hij me vorig week. Als Armand even later bij ons aan tafel staat om ons te bedanken voor de gezelligheid deze dagen, weet ik het zeker: mooie herinneringen maken is echt ongelofelijk goed gelukt.
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No reacties