Nog bovenaan bij de hut trillen m’n handen al. Als ik op een bepaalde manier ga staan doen m’n knieën gezellig mee. Ik ben zo nerveus voor deze afdaling, dezelfde als die we gister beklommen om hier te komen, dat ik wel kan janken. Rationeel weet ik dat het nergens op slaat. Als ik glij val ik op m’n kont en zal er niets aan de hand zijn, maar het voelt anders.
De groepsfoto van de dag, dit keer met Marcel en Armand erbij
Afleiding is key
Zodra we beginnen, laat ik iedereen voorgaan. Loop maar vast, ik kom heus. Armand, die we ontmoetten bij het eerste hotel en die dezelfde wandeling loopt met z’n wandelmaatje Marcel, laat zich echter niet afschepen. Het is tactiek van hem natuurlijk, gezellig ouwenelen en rustig voor me uit wandelen, maar dat heb ik pas later door: ik trap er met open ogen in. Al kletsend dalen we rustig en gestaag af. De plekken waar gister mijn hart slagen van oversloeg, passeer ik nu ongemerkt terwijl ik luister naar zijn stem die vertelt over zijn leven, zijn vak en zijn passies. We zoeken samen het juiste pad terwijl we mijn boekenschrijvelarij bespreken en voor ik het doorheb, staan we beneden en is de afdaling beslecht. Wat fijn was dit!
Daarna wandel ik met Katrien kletsend de heuvel op richting het Aguillon uitzichtpunt, en opnieuw realiseer ik me hoe makkelijk het gaat als iemand je afleidt. We kletsen over gezinnen die het financieel zwaar hebben, over boeken, over vrijwilligerswerk dat bij ons zou passen, en opnieuw belanden we boven op de heuvel zonder dat we het doorhebben. Vanaf daar kun je nog een top op. Pieter, Tom en Lotte en ook Marcel besluiten dat klimmetje te maken. Wij denken dat het uitzicht vanaf dat punt nauwelijks mooier kan zijn dan waar we nu staan, dus wij gaan samen met Max in het gras liggen en wachten op de terugkomst van de bikkels.
Armand, Gijs en Tom gaan heerlijk vandaag
Tom en Lotte bovenop de berg, die wij aan ons voorbij laten gaan
Villar d’Arene
De afdaling vanaf Aguillon is eenvoudig en relaxed, maar dan is de passage om naar het dal te gaan en in Villar d’Arène te geraken afgesloten. Er is duidelijk een lawine geweest en het pad is niet langer toegankelijk. Een blik op de kaart en we zien hoe we via een weiland kunnen afdalen naar het officiële pad; het is in rap tempo gevonden. Pieter leidt de weg en brengt ons zonder brokken naar het stadje Villar d’Arène. Daar treffen onze vertrouwde mede-wandelaars Marcel, Armand, Stef en Agnes op een terrasje. Marcel en Armand wachten tot het twaalf uur is en ze lekker kunnen lunchen; wij lopen door, op de voet gevolgd door Stef en Agnes. Al gauw stijgen via een lariksbos het dorp uit. In de schaduw van grove dennen, over een prachtig zandpaadje, volgen we een kolkende rivier. Het water is een prachtige kleur ijsblauw. Bij de lunch die we er genieten wordt dat bekrachtigd: een poedeltje met onze voeten is ijs- en ijskoud!
Het koude water is al in zicht
Heerlijk!
Enkele kilometers later gaan we een brug over en staan we op een parkeerplaats met een paar camperbusjes, waar sportieve mensen aan een hike beginnen. We kijken op het bord, zien dat we vanaf nu de GR 54 gaan volgen en dat we nog ruim 400 meter moeten stijgen in 5.9 km. Kunnen wij!
Stijgen tot de hut
Eerst gaat het over een breed pad dat een beetje stijgt, een beetje daalt, maar nadat we een lawaaierige steensorteerder zijn gepasseerd gaat het zigzaggend omhoog. Bij Max is de lucht uit de banden, die loopt met zijn armen langs zijn zij in traag tempo tegen de vermoeidheid te vechten. Lotte, die als vanouds achter me loopt, en ik gaan echter heerlijk. We kletsen, kijken om ons heen en vinden een fijn ritme. Als we nog zo’n 20 minuten naar de hut moeten, worden we opeens omgeven door kussende, vechtende of gewoon scharrelende marmotten. Wat een leuk cadeautje zo aan het einde van de dag. We proberen in de hut te komen, maar het lukt niet; de marmotten leiden ons te veel af. Vooral als we ook baby’tjes zien scharrelen, smelten we en vergeten we de brandende voeten en pijnlijke spieren.
Via een brug verlaten we Villar d’Arène
De klim is fijn, al zal Max iets anders beweren
Die marmotten zijn om op te vreten zo schattig
Het laatste stukkie
Buitenleven
De hut ligt op een waanzinnige plek, boven een dal waarin talloze beekjes gletsjerwater naar lager gelegen gebied voeren. Rotswanden sluiten ons in, de hut is gezellig met geraniums voor de kleine ramen en binnen is het een kruipdoor-sluipdoor van gangetjes, trappetjes en vooral laag hangende balken. Douchen gebeurt buiten in een houten cabine, naar de wc gaan idem in een zaagseltoilet. We kijken om ons heen en zuchten van intense tevredenheid. Armand zit achter ons aan een picknicktafel met Marcel, Stef en Agnes. Als ik hem probeer te danken voor het feit dat zijn afleiding mij vandaag volledig gered heeft, wil hij daar niets van weten. In zijn plaats proost Agnes met me. Gister konden we wel janken toen we aankwamen, vandaag is de glimlach niet van ons gezicht te slaan. Het kan verkeren in Les Écrins.
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No comments