Het ontbijt evenaart het diner van gisteravond niet, maar het komt in de buurt. We doen onszelf te goed aan heerlijke koffie, cake, brood met kaas en achterham, verrukkelijke huisgemaakte yoghurt, en dat allemaal met zicht op de gletsjer van La Meije en de pieken eromheen. Nadat iedereen zijn tas heeft ingepakt, rijden we langs de épicerie voor wat proviand voor onderweg en dan door naar de parkeerplaats waar we onze auto gedurende de huttentocht achter zullen laten. De omschrijving van Ecktiv is niet eensluidend over waar deze parkeerplaats precies is. Met een beetje op en neer rijden en wat discussie vinden we uiteindelijk een plekje. De rugzakken op de rug, de stokken in de hand, de pet op het hoofd en een vrolijk gemoed in ons hart: we zijn op weg!
Nog geen vijf minuten nadat we Le Chazelet verlaten, moeten we de lucht in. En niet zo’n beetje! We proberen ons ritme te vinden, maar ja, we zijn nog nauwelijks begonnen. De schoenen voelen vreemd, de rugzak is zwaar, moeten we serieus nu al op onze tenen lopen omdat het zo steil is?
‘Kuitenbijtertje,’ hoor ik Pieter brommen.
‘Mijn billen doen nu al zeer,’ klaag ik.
‘Nou, we zijn wel direct wakker zo,’ is het commentaar van Lotte.
Beneden staat onze auto geparkeerd
‘War of the pastures’
Tussen het gehijg door kijken we wel af en toe op. Een glimlach op ons gezicht is simpelweg niet tegen te houden; het is hier zo ontzettend mooi. We staan veel stil om de grootsheid van de bergen om ons heen te aanschouwen. Op een zacht glooiende groene helling direct voor ons wijst Katrien ons op twee reeën langs een boomrand. Het hoge gepiep dat we af en toe horen verraadt de aanwezigheid van marmotten. Wat we niet weten, is dat we hier in eeuwenoud conflictgebied lopen. De hooggelegen weiden van La Grave, Besse en Mizoën stonden te boek als de beste weiden van de Alpen, essentieel voor het voortbestaan van deze berggemeenschappen. In 1366 eiste La Grave de rechten op deze alpenweiden op, tot groot ongenoegen van Besse en Mizoën. Immers: zonder weidegrond geen vee, zonder vee geen leven in de bergen. Rechtszaken werden aangespannen, boetes werden uitgedeeld, schapen werden te grazen gezet op land dat volgens de een behoorde aan de een en niet aan de ander. Eerst raakte Mizoën in conflict met La Grave, later was het juist Besse dat openlijk ruzie zocht. Er werden door rechters verschillende regelingen getroffen maar geen enkele hield stand.
Pas in 1555 gaf een koninklijk decreet toestemming voor de verkoop van delen van de weiden. Mizoën kocht een deel, maar de koopakte raakte kwijt. Vanaf dat moment gaat geschiedschrijving over in legendes, zo lijkt het. Van de burgemeester van Besse wordt bijvoorbeeld gezegd dat hij op mysterieuze wijze van de aardbodem verdween toen hij onderweg was met juridische stukken waarmee hij land voor zijn gemeenschap kon claimen. Ook over verstopte en verplaatste grensstenen doen verhalen de ronde, verzonnen of minstens aangedikt door de rivaliserende gemeenschappen. Zelfs in de 19e eeuw, tussen 1816 en 1851, laaiden de conflicten weer op. Nu echter is er al geruime tijd vrede en merken we niets van wat hier zich ooit allemaal heeft afgespeeld.
Lammergier
Tom zijn we al vroeg in de ochtend volledig kwijt. Die lijkt zich te hebben aangesloten bij de vrienden Marcel en Armand, die er overduidelijk een hoger tempo op nahouden dan wij. Herjan loopt ver achter op de rest; die staat stil bij elk kevertje, motje, vlindertje en krekeltje dat hij ziet. Pieter is als vanouds bezig met zijn camera en ligt soms languit in het veld voor een bepaald beeld, maar maakt daarmee wel de mooiste plaatjes. Lotte kletst me gezellig de oren van de kop, Katrien let erop dat het met iedereen goed gaat, Gijs loopt overal krijtwit van de factor 50 tussendoor en Max hobbelt met Herjan mee.
Op een gegeven moment loop ik vlak voor hen uit en zie boven me enkele vogels cirkelen. ‘Kijk’, wijs ik, ‘daar heb je rode wouwen.’
‘Volgens mij zijn dat geen rode wouwen hoor,’ zegt Herjan, ‘daarvoor hebben hun vleugels niet de juiste vorm. Die van een wouw hebben een knik, deze zijn recht en rond.’ Gedrieën staren we naar de grote vogels hoog boven ons. ‘Ik weet niet wat het zijn.’
We lopen verder en dan opeens komt zo’n vogel vlak over ons heen. Hij heeft nog weinig vaart, is denk ik net opgestegen, en slaat met zijn vleugels. Max en ik kunnen het geluid ervan horen vanaf waar we staan. Herjan wordt geroepen, hij komt naar ons toe en volgt het beest in de lucht. ‘Volgens mij is dat een lammergier!’ Lammergieren eten het beenmerg van karkassen, weet ik, en zijn betrekkelijk zeldzaam. Dat we er hier nu een treffen, amper twee uur in onze wandeltocht, voelt echt als een cadeautje. Vastleggen blijkt echter een onmogelijkheid…
Na de lunch loopt Tom weer fijn met ons mee
Verkeerd gelopen
In de middag, als we Col du Sauchet (2365 meter) voorbij zijn, is Tom weer in ons midden. De lunch is verorberd, zonnebrand is opnieuw opgesmeerd, en zonder het ons te realiseren haken we aan bij een stel andere wandelaars. Na enige tijd merken we dat dat niet handig is, want zij lopen linea recta naar een refuge waar wij niet moeten zijn. Het ziet er gezellig uit, maar het ligt niet bepaald op onze route. Ai… Pieter ziet gelukkig een doorsteekje, en in ganzenpas dalen we vrij steil een weideveld met kuilen en gaten af. Ik moet denken aan de jongen in de sportwinkel gister, die ons vertelde dat je niet in dit natuurgebied mag lopen zonder noppen onder je wandelstokken, omdat je anders het landschap teveel verstoort. Ons gebanjer door dit veld zal toch ook niet echt goed zijn voor het landschap, vrees ik.
Gelukkig is het geklooi door het veld van korte duur en vormen we weldra weer een bolletje op het lijntje binnen onze app. Le Rif Tort, een bergstroom met ijsblauw water, wijst ons daarna langdurig de weg. Soms valt ons luid gebulder ten deel, dan weer verdwijnt het geluid volledig achter een bult of een bocht. Na een fikse afdaling richting ‘Baraque de la Buffe’ voelen we de noodzaak even de vaart erin te zetten: er doen roddels de ronde over een aanstaande regenbui. Die kunnen we wel voor zijn, toch? We halen diep adem, pakken onze stokken wat steviger vast en stiefelen dan in sneltreinvaart naar de gîte.
Met zeventien kilometer in de benen, 1450 hoogtemeters in de knieën en slechts één blaar (namelijk op Lottes hand, door het vasthouden van de stok :-)) mogen we tevreden vaststellen dat onze huttentocht door Les Ecrins succesvol is afgetrapt.
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No comments