Voor ons doen hebben we ons best goed voorbereid op deze vakantie. We weten waar we heengaan, we weten warempel waar het ligt, we hebben de app Mon Roadbook gedownload én we hebben zelfs de dagen die komen gaan al een beetje bestudeerd. Op het programma staat nationaal park Les Écrins, een gebied waarvan we een piepklein stukje gaan beslechten met Herjan, Katrien, Tom, Max, Lotte en Katriens broer Gijs. Het is het zuidelijkste massief van de Alpen. Ecktiv is de organisatie die het voor ons heeft geregeld, onze benen moeten ons van hut naar hut brengen. Geen onbekend terrein natuurlijk voor ons, een huttentocht. En dan is het dit keer ook nog eens in Les Hautes Alpes, waar gletsjers je tegemoet schitteren in het felle zonlicht en waar hoge toppen als Pic de La Meije en Le Râteau het landschap bepalen. We hebben er zin in!
Een apart begin
Pieter en ik doen het altijd rustig aan, als we onderweg zijn. Sowieso leent ons minuscule auto’tje, een Volkwagen Up!, zich niet bepaald voor lange afstanden. Elke anderhalf uur moet het lijf uit de vouw worden getrokken, de benen weer gestrekt en de billen gemasseerd, anders is het geen doen. Via Metz en Chalons-sur-Saône zijn we rustig afgedaald richting Les Ecrins, en met elke kilometer die we afleggen valt onze mond verder open. We rijden over smalle bergweggetjes, wurmen ons door donkere tunnels waarbij we af en toe een wielrenner ontwijken, en worden intussen getrakteerd op hoge pieken, kale en rotsige bergflanken, puntige toppen en eeuwige sneeuw.
We appen naar Katrien: ‘Zijn jullie er al?’
Ze antwoordt direct: ‘We zijn er! Bijzonder plekje….’
Pieter en ik kijken elkaar aan. Bijzonder? Een volgend appje is direct gestuurd: ‘Bijzonder als in apart? Of bijzonder als in mooi?’
‘Apart is passend voor het hotel, mooi voor de omgeving.’
Dat laatste hadden wij al in de smiezen, want het is echt indrukwekkend, zo hoog als de bijna vierduizenders boven ons uittorenen terwijl we de bochtige D1091 afrijden richting La Grave.
Zodra we aankomen, staat de hele familie op de parkeerplaats op ons te wachten. Ervaringen van de reis worden uitgewisseld, waarvan we de mooiste vonden dat Herjans tolbadge niet werkte, waardoor de slagboom bij de péage fijn gesloten bleef. Precies het scenario waarvoor je eigenlijk elke keer als je op zo’n péagestation afrijdt, bang bent. De rij achter hem groeide met de seconde, maar de slagboom was niet onder de indruk van zijn badge. Gelukkig kwam er al gauw hulp in de vorm van een vrouwenstem uit een apparaat, die hem vertelde dat hij de badge tegen een soort ontvangertje moest houden. Voilà! Slagboom open u.
Lodge Le Rocher
We bekijken het hotel. Een houten poort volgehangen met opgeblazen zwembanden biedt toegang tot… tja, tot wat eigenlijk? Het is een tuin, met iets wat we tuinmeubilair mogen noemen. Er staat een roze Cadillac cabriolet gevuld met water. Er is een podium waar twee enorme boxen op staan. Er staan niet te tellen zoveel barbecues en er is een bar. Geen barpersoneel dus dat is wellicht voor later. Lotte leidt ons het hotel in, dat sjofel oogt en is ingericht door iemand met een groot gevoel voor nostalgie. Vanaf oude James Bond posters kijkt Sean Connery je zwoel aan, er hangen her en der skis, er zijn beeldjes, slingers, ingelijste foto’s, een kappersstoel inclusief wastafel en droogkap, er staan meerdere ouwe banken, een bureautje her en der, af en toe een droogbloem, nou ja, you catch my drift. Het is er een teringzooi.
Maar de plek ademt vriendelijkheid. Er schuifelt een oude Beagel rond, het is er schoon en de kamers zijn oké.
Als een koning in Frankrijk
De kids duiken de auto in (waarvan Lotte me toevertrouwt dat het water wel een beetje vreemd ruikt), wij ontmoeten Armand en Marcel, twee vrienden uit Limburg, en Stef en Agnes, een stel uit Groningen, en genieten van de laatste zonnestralen. De lodge ligt hier geweldig en ‘s avonds ontdekken we waarom Ectiv deze accommodatie heeft uitgezocht. Wat kunnen deze mensen koken! Het voorgerecht, Griekse salade met olijven en feta, is al een feestje, maar dan hebben we het konijn met wortel en couscous nog niet eens gehad, laat staan het citroenmerenguetaartje dat als dessert wordt opgediend. Tevreden hummend knikken we elkaar toe. We zijn in Frankrijk. We zitten aan de voet van een vierduizend meter hoge gletsjer. We nippen van een glas goede rode wijn, we eten een koningsmaal. En dan moet de tocht nog beginnen! Hoe kan een mens nog gelukkiger zijn?
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No comments