De vrijheid die we ervaren sinds we ons bedrijf verkocht hebben, is met geen pen te beschrijven en met geen geld te betalen. Elke dag genieten we enorm van het feit dat wij zelf mogen bepalen hoe die dag eruit ziet. Boeken lezen, lange wandelingen maken, een goede hardloopsessie, bij vrienden langs op een doordeweekse dinsdagmiddag, het kan allemaal. En het mág allemaal. Waarschijnlijk dat veel mensen die met pensioen zijn zich hierin herkennen; het is een voorrecht voor ons om dat nu al te mogen ervaren.
Toch voel ik ook dat het essentieel is om bezig te blijven. In beweging blijven met zowel lijf als hoofd. Nu is onze verslaving aan wandelen ideaal voor het fysiek bezig blijven, en is mijn passie voor schrijven een goede oefening voor het hoofd. Maar in welk vat giet je dat?
Een thriller schrijven
Afgelopen jaar heb ik een opleiding gedaan aan de Querido Academie in Amsterdam, om onder begeleiding van schrijfster Carla de Jong en samen met zes collega-schrijvers, mijn manuscript op papier te krijgen. Het was een thriller, die ik met een hoop bloed, zweet en tranen uit mijn fantasie tevoorschijn trok en op papier zette. Het traject zelf was geweldig, leerzaam en intensief, maar nadat de opleiding erop zat, was mijn manuscript verre van af. Nu moest ik het zelf doen; ik had geen deadlines meer die Carla me oplegde, ik had geen schrijfmaatjes meer die me van feedback voorzagen. Toch lukte het me het manuscript af te krijgen – al deed ik daar nog bijna een jaar over – en bij meerdere uitgeverijen en twee agenten in te leveren. We vierden het met een glaasje bubbels op 30 september 2025. Een bijzondere dag!
Sindsdien regent het afwijzingen.
Vrienden troosten me met ‘Maar J.K. Rowling werd ook door 30 uitgeverijen afgewezen vóór iemand het zag zitten om Harry Potter uit te geven’, of ‘De Beatles kregen ook geen studio zo gek om met hen in zee te gaan.’ Helemaal waar. Maar dan kijk ik naar mijn vriendin Inge Spaan, die het ene na het andere boek eruit poept alsof het niets is, die continu bruist van de ideeën voor weer een boek, en dan denk ik: al zou een uitgever mijn boek zien zitten, ik heb geen enkel idee voor een nieuw boek. Echt helemaal niets. Het borrelt niet in mijn hoofd. Er bruist niets. Geen enkel idee popt op als ik een verhaal probeer te bedenken.
Intussen heb ik de conclusie getrokken: ik ontbeer de fantasie. Dat is het. Het lukt me simpelweg niet om een heel boek bij elkaar te verzinnen. Het was anders bij het boek over de Camino dat ik twee jaar geleden met Pieter schreef; dat boek is grotendeels gebaseerd op mijn eigen avonturen tijdens mijn wandelreis naar Santiago in 2015. Maar bij mijn thriller ervoer ik het als praktisch ondoenlijk om op koers te blijven, ‘to stick to my story’ om het zo maar te zeggen, omdat ik alles moest verzinnen. Blijkbaar ben ik daar niet zo goed in.
Levensverhalen schrijven
Niet getreurd! Een nieuw avontuur diende zich al snel aan: ik sprak met Ellen. Zij was één van mijn schrijfmaatjes van de Querido opleiding en doet werk waar ik ongelofelijk enthousiast van werd toen ze erover vertelde. Ze schrijft levensverhalen. Daarin komt precies datgene samen wat ik geweldig vind en zo graag doe: met mensen praten, en schrijven. Dus ik dook mijn laptop in, creëerde met een vriend van me een website, en heb sindsdien mijn eerste boek geschreven. Het is het levensverhaal van mijn eigen vader. Ik vond het absoluut geweldig om hem in vier sessies van twee uur te interviewen, en vervolgens alles wat hij verteld had uit te werken tot een heus boek, vol met jongensavonturen, gewaagde carrièrestappen, liefdesperikelen en bijpassende foto’s. Alles aan het maken van dit boek liet me zien: dit is wat ik wil doen, hier word ik heel erg blij van!
Dus mocht je wel eens overwegen om jouw verhaal op te (laten) tekenen, denk dan aan mij. Mocht er binnenkort een bijzonder jubileum aankomen van je ouders, of word je moeder binnenkort tachtig? Dan is een levensboek cadeau doen misschien wel het beste idee ooit. Daar heb je geen fantasie voor nodig. Laat maar weten!
No reacties