Na het overheerlijke ontbijt (omelet!) in ons overheerlijke hotel, nemen we nog even een kijkje in het kapelletje op het terrein. Nadat we onszelf ervan verzekerd hebben gezegend te zijn, gaan we op pad richting de N-weg waaraan we gister een matige maaltijd genoten. We kunnen op elk gekozen moment naar links. Zodra we kunnen, doen we dat. Binnen een paar honderd meter zien we oude, vertrouwde kilometerpaaltjes en zitten we weer op de officiële weg. We lopen door de buitenwijken van Fene. Grote huizen in allerlei kleuren en muren die vol hangen met jasmijn en ander welriekend spul. Af en toe lopen we door een geurwolk van tamme kastanjes. Die bloemen geuren zo sterk, dat is niet normaal. Ik ben meteen weer in het bijgebouw van mijn middelbare school, waar we tijdens de lessen Latijn en Grieks exact deze geur roken in de lente. Toen werd ik er misselijk van. Nu schieten de beelden van de docenten en hoe we daar zaten, spontaan mijn hoofd binnen. De associaties die je kunt hebben met een geur, zijn soms zo sterk!
het kapelletje bij Pazo da Merced, ons hotel
Na vier kilometer door Fene te hebben gewandeld, stijgen we sterk over een asfaltweg en belanden we weer in een vertrouwde omgeving: de eucalyptusbossen. Het stijgen houdt aan, nu over een grindweggetje. Halverwege die klim staat er een tafeltje met daarop een koelbox, een gelddoosje en een tupperwarebak met koekjes. In de koelbox zitten pakjes fris en flesjes water. Hoe zoet is dit nu weer, dat mensen op deze manier voor langsreizende pelgrims zorgen?
Zo lief!
Erna dalen we lang over een asfaltweg. Niet fijn voor mijn knieën, en ook Pieter heeft last. Ook al loopt hij zonder rugzak, zijn voet speelt in dit soort situaties op. Thank God voor ibuprofen! Na 8.5 km staat er onderaan die sterk dalende asfaltweg een bord. Ervoor staan pelgrims te dralen, dus Pieter en ik slaan het bord over en volgen het km-paaltje naar links. Als ik enkele meters verder op mijn app kijk, zie ik dat we op een alternatieve route zijn beland. Waar gaat deze heen? We wandelen terug naar het bord en zien dat het alternatief 1.4km langer is dan de originele camino. Om de een of andere reden hebben we niet veel zin om het alternatief te pakken, dus we vervolgen onze weg over de nog altijd dalende asfaltweg.
Paars is de camino, lichtgroen is het alternatief van 1.4km langer
Al gauw krijgen we Pontedeume in het vizier. De eindbestemming van de dag. Het ligt onder ons aan het water, aan de overkant van de rivier de Eume. We zijn er nog niet helemaal klaar voor en hebben stiekem ook spijt van de beslissing om het alternatief links te laten liggen. Vaak zijn die mooier dan het originele pad; waarom zouden ze anders worden uitgezet? Als pelgrims voor ons de gele pijl negeren en een straatje scherp naar rechts ingaan, kijk ik op mijn app. Ik zie wat ze doen: als we dit straatje ingaan, komen we al gauw bij het alternatief uit dat langs een strand loopt, Playa Magdalena. We besluiten het Spaanse gezelschap te volgen. Als we hen inhalen, raken we in gesprek met één van hen. Een man met een bolle buik, een vriendelijk gezicht en een grote rugzak. Hij heeft net als wij deze camino nooit gedaan, maar vrienden van hem hebben hem een aantal suggesties gedaan voor onderweg, en dit is er één van: met je blote voetjes door de branding bij het Playa Magdalena. Ver voor ons zien we twee andere pelgrims; het is grappig dat we op geen enkele camino zitten op het moment, maar dat blijkbaar iedereen hetzelfde idee kreeg. De route naar Pontedeume zelf is te saai, laten we er iets moois van maken.
Als we beneden bij het strand aankomen, eten Pieter en ik onze lunch. Het is een broodje dat we kochten bij een café in Fene. Droge plakken brood met droge plakken kaas; by far de meest uitgeklede bocadillo die we ooit gehad hebben, voor het meeste geld.
We hebben ze wel eens appetijtelijker gehad 🙂
Maar goed, als je trek hebt smaakt alles en het uitzicht maakt veel goed. Het water kabbelt tegen het uitgestrekte zandstrand aan, af en toe rolt een golf met een klap wat hoger, en vrolijke bootjes met glijbanen erop breken het grijs van het water. Als het broodje op is gaan de schoenen en sokken uit, en zo sjokken we door de branding richting de brug.
Met lekker afgekoelde en professioneel gescrubde voetjes steken we de stenen Puente de Piedra over. De stad is tegen de flanken van een heuvel gebouwd, dus zodra je de eerste rij gebouwen raakt, moet je klimmen. Ons hotel, een oud gerestaureerd vissershuis, ligt midden in het centrum. Vanochtend appte de eigenaresse me al de code om binnen te komen, dus zonder iemand te spreken belanden we in onze fijne kamer aan de achterkant van het pand. Hier gaan we lekker slapen! Nu eerst onze kleren wassen, een douche nemen en dan kort de oogjes toe. Dan zijn straks onze voeten weer fit om de stad te gaan verkennen. Er is hier een kerk gewijd aan Santiago, een kasteel, een klooster en een kapel. Genoeg te ontdekken. Leuk!
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No reacties