Het gaat regenen vandaag, zo zegt de voorspelling, tussen 10 en 12 en vanaf 15 uur weer. Uren achter elkaar dus. Nu is dat op zich niet erg, maar ik blijk vanochtend de hoes om mijn rugzak niet bij me te hebben. Bij het waanzinnige ontbijt (zalm! avocado! gekookte eieren! gebak, muffins en donuts!) vraag ik de dame die daar helpt, of ze misschien een vuilniszak voor me heeft. Eén, vraagt ze. Twee, als het mag. Grote? Doe maar grote.
Mijn spullen gooi ik in twee ongelofelijk grote, industriële vuilniszakken en die prop ik weer in mijn rugzak. Ha! Mij kan niets meer gebeuren, mijn spullen blijven droog vandaag. We lopen onder een semi-bewolkte lucht Cadaqués uit, zien warempel ook best veel blauw, en zijn verheugd: zo te zien is er voorlopig niets aan de hand.
Een beetje donkere wolken, maar ook zon. Komt het goed?
Filosofische vragen
We zijn het stadje nog niet uit, of we krijgen een leuk sms’je van onze vrienden Denise en Jelle. Jelle is bezig met een opleiding Systemisch werk en vraagt ons of we klaar zijn voor een diepe doordenker. Altijd! Kom maar door. ‘Als je niet kunt gaan, kun je ook niet blijven,’ stuurt hij ons. ‘Wat betekent dit voor jou? Wat zegt dit?’ Ik laat de tekst tot me doordringen, maar weet niet hoe te antwoorden. Pieter wel. ‘Misschien is dit wel de definitie van vrijheid’, stuurt hij terug naar Jelle. Die reageert: ‘Kun je pas echt ergens voor kiezen als je ook de vrijheid voelt om te vertrekken?’ Pieter antwoordt: ‘Hangt af van je definitie van vrijheid. Een mogelijke definitie is: ‘eerste onbewogen beweger’ (Aristoteles). Dan moet je eerst kunnen gaan voordat je kunt blijven. Maar als je een definitie van kwaliteit hanteert (bijv: als ik gelukkig ben, ben ik vrij, want ik wil in deze situatie blijven), dan is dat weer niet zo. Eerste is echte situatie, tweede is (mogelijk) in je hoofd.’
Mij zijn ze allang kwijt. Jelle en Denise echter zijn op dreef. ‘Is dat kunnen in je hoofd of doordat je omstandigheden creëert? Of creëert het kunnen in je hoofd per definitie de omstandigheden?’ zegt Denise. Jelle vult aan: ‘Het gaat denk ik om het maken van echte keuzes en daar trouw aan blijven (geen verplichting voelen).’
In je navel is alles altijd waar
Ze kletsen nog wat verder, dan zegt Pieter ‘mooi onderwerp dit’ en Denise ‘nu heb ik een ontbijt nodig; zware kost voor de zondagochtend’, en gaan onze telefoons terug in de rugzak. Even later, als Pieter en ik inmiddels Cadaqués ver achter ons hebben gelaten, raken Piet en ik over die filosofische discussie in gesprek. ‘Over vrijheid kan ik dus echt úren praten,’ zegt hij. ‘Omdat ik in mijn binnenste voel dat er geen goed of fout is, vind ik alles wat mensen zeggen interessant.’ Ik hum wat en merk dat ik me erg dom voel. ‘Ik kan helemaal niets met zo’n stelling,’ zeg ik dan toch schoorvoetend. ‘Ik bedoel: als je niet kunt gaan, dan blijf je toch? Of als je wilt blijven, dan ga je toch gewoon niet? Ik begrijp eigenlijk helemaal die zin niet. Ben ik dan te letterlijk? Hoe kan het dat ik gewoon geen idee heb waar jullie het over hebben?’
‘Dat is juist goed,’ zegt Pieter dan. ‘Het kan heel verfrissend zijn als iemand in zo’n discussie zegt: wat jullie nu zeggen is gewoon bullshit. Het gevaar van filosofen is, dat ze gaan navelstaren. En in je navel is alles altijd waar.’
Ik grinnik om hoe grappig die zin klinkt. In je navel is alles altijd waar. Ik kijk naar Pieter en weet waarom ik zoveel van die knul hou. Hij geeft me nooit het gevoel dat ik dom ben. Ik weet niet wat ik moet antwoorden, in mijn hoofd gaat alles op slot, en hij vindt dat verfrissend. Heerlijk.
Intussen klimmen we langdurig over een breed karrenspoor. De wolken scheren over ons heen, de temperatuur klimt, het zweet druipt van onze slapen, maar het regent nog altijd niet. Eigenlijk zouden we ons moeten insmeren, maar dat vinden we dan weer teveel van het goede. Dan komt de regen zéker. Laten we nog maar even zo doorlopen.
Strak langs de kustlijn
Na zeven kilometer, als we even een colaatje hebben gedronken bij een hotel (en vooruit: ons toch maar ingesmeerd), verandert ons pad vrij drastisch. We liepen vanochtend door het Cap de Creus natuurgebied en zagen in de verte de zee, maar van nu tot in Roses, onze eindbestemming, loopt het pad direct langs de kustlijn. Dat betekent heel veel trapjes, klimmen naar hoog op de kliffen en dalen naar de vele baaitjes. In de informatie die we tot onze beschikking hebben, de site ‘van die Duitsers‘ zoals we hem de hele tijd noemen, staat dat er een alternatief is vanaf het baaitje Cala Calitjás omdat het pad zo dicht langs de klif loopt dat mensen met hoogtevrees het niet trekken. Vlak ervoor eten Pieter en ik wat brood met kaas onder oude, kromme aleppodennen. ‘Nemen we ook dat alternatief?’ vraag ik hem. ‘Ik vind het wel spannend,’ geeft hij toe, ‘maar laten we maar gaan voor het officiële pad. Als ik het te eng vind, pak ik mijn stok.’
Eng?
Zodra we Cala Calitjás hebben overgestoken, merk ik dat ik continu denk: waar blijft dat enge deel nou? Als het wat smaller wordt, of het pad erg steil, of de klif loopt direct naast onze schoenen loodrecht omlaag, denk ik: zouden ze dit bedoelen? Of dit? We golven verder over het waanzinnig mooie pad, stijgen over boomwortels en dalen af over keitjes en provisorische traptreden, maar uiteindelijk kunnen we het niet vinden, het deel dat zo eng is. Het is prachtig, mooi, zwaar, warm en inspannend, maar nooit eng. Gelukkig maar!
Leif en Nina
Een beetje verkeken
Rond drieën stappen we een lang strand op waar het druk is van mensen. De bebouwing van Roses ligt boven ons tegen een berg aan, we zijn vlak bij ons hotel. Bij een barretje bestellen we een biertje en genieten van de flanerende mensen op het strand en de in de branding spelende kinderen.
We laten ons verleiden…
Als we na een uurtje weer vertrekken, zie ik tot mijn schrik dat het nog vijfenhalve kilometer en bijna anderhalf uur lopen is naar het hotel. De langste anderhalf uur ooit! Mijn knieën protesteren aan alle kanten en mijn tas lijkt wel gevuld met beton. Met alles wat ik heb sleep ik me naar het hotel toe. In de lobby klinkt er een sirene. Niet één, er klinken er zeven. Op alle telefoons gaat een alert af. De receptioniste vertelt ons vriendelijk dat er voor morgen een code rood geldt wegens regen en onweer. Ik denk aan de reusachtige vuilniszakken in mijn rugzak en dat er geen druppel is gevallen vandaag. Tegelijk halen Pieter en ik onze schouders op. We gaan het allemaal wel zien. Misschien vinden we er wel iets over in onze navels. Daar is immers altijd alles waar.
Slapen: Hotel Marina, met sauna, hamam en gym. Zo chique!
Afstand: 22.5 km
Hoogtemeters: 434 meter omhoog, 467 meter omlaag
No comments