Chemin St. Guilhem: een stukje info

Er was eens een man. Zijn naam was Willem van Oranje. Niet te verwarren met de Willem van Oranje die wij kennen, de Vader des Vaderlands, da’s een ander. Deze Willem leefde in de achtste eeuw. Hij werd geboren als telg van een aristocratische Frankische familie. Als neef van keizer Karel de Grote werd hij onder diens gezag legeraanvoerder. Onder andere de verovering van Barcelona op de Saracenen staat op zijn palmares. Er zijn tal van heldendichten over deze man geschreven. Menig troubadour trok in de Middeleeuwen door het Franse land met liederen over deze Guillaume d’Orange, waarbij vooral zijn onwaarschijnlijke kracht werd bezongen. De man was een vechter, een leeuw, een held.

Eerst vechten, dan bidden

Toch besloot hij het gevaarlijke leven van de strijd en de oorlogsvoering de rug toe te keren. In 804 stichtte hij de Abdij van Gellone in een klein dorpje in Occitanië, waar hij zich vanaf 806, na overlijden van zijn tweede vrouw, terugtrok. Hij wijdde de rest van zijn leven – slechts zes jaar want hij overleed in 812 – aan verering en devotie. Twee eeuwen later, in 1066, werd de man heilig verklaard door de Paus en kreeg het dorpje waar zijn abdij stond de naam St. Guilhem.

Le Pont du Diable

Zijn heiligverklaring vereiste natuurlijk ook een wonder, zoals dat gaat met heiligen. Dat wonder voltrok zich zestig jaar nadat Guilhem was overleden. De inwoners van St. Guilhem bouwden een brug over de rivier Le Hérault, maar tijdens de bouw werd elke ochtend het werk van de vorige dag vernietigd teruggevonden. Hierdoor vorderde het werk niet en de ambachtslieden, die onvoorbereid waren, vroegen Saint Guilhem om hulp. Hij verstopte zich op een avond na een dag werken en zag hoe de duivel zelf zich vermaakte met het vernielen van de overhangen van de brug.

Saint Guilhem kwam uit zijn schuilplaats en stelde een pact met de duivel voor. Ze kwamen tot een overeenkomst. De brug zou door de duivel worden gebouwd zodat hij onverwoestbaar zou zijn. In ruil daarvoor zou Sint-Guilhem de duivel de eerste ziel aanbieden die de brug zou oversteken en hem tot een van zijn discipelen maken.

Toen de brug drie dagen later klaar was, ontmoetten Saint-Guilhem en de duivel elkaar aan weerszijden van de brug. Guilhem, vergezeld door een zwerfhond, gebruikte een list en gooide een bot over de brug. De hond was dus de eerste ziel die overstak. De woedende duivel probeerde de brug te vernietigen, maar die was onverwoestbaar geworden. Dus wierp hij zich met zo’n kracht van de brug dat zijn botsing met het water het “duivelsgat” vormde. Pelgrims die voorbij komen gooien een steen in het water zodat de duivel daar voor altijd blijft. (bron: https://www.natureo-sport-aventure.com/saint-guilhem-le-desert-een-dorp-met-een-rijke-geschiedenis/?lang=nl).

Le Chemin St. Guilhem

Mooi verhaal, toch? Niet dat wij deze route lopen vanwege het mooie verhaal. Die hele Willem, we hadden nog nooit van de goede man gehoord. Wij werden gewezen op deze Chemin door onze vriendin Ségolène, die wij drie jaar geleden ontmoetten op onze Camino naar Santiago. Zij wandelt jaarlijks een Grande Randonnée (LAW) in Frankrijk, en zij gaf ons aan dat geen GR zo mooi is als de Chemin St. Guilhem. Hij begint in Aumont-Aubrac, voert over de Aubrac hoogvlakte en gaat daarna over de kalkstenen hoogplateaus van Les Grands Causses en door de diepe kloven van de Tarn en de Jonte. Alsof dat nog niet genoeg is, lopen we daarna door het natuurgebied Les Cevennes en eindigen we bij het natuurfenomeen Le Cirque de Navacelles, een enorm natuurlijk amfitheater. In totaal wandelen we 240 kilometer en beslechten we 5700 hoogtemeters.

Morgen vertellen we je alles over de eerste dagen op deze mooie route. Voor nu hopen we dat je geniet van enkele foto’s die we gemaakt hebben in het gebied dat we nu doorkruisen en waarvan we altijd intens gelukkig worden: de Aubrac.

Eerst een overzichtsbeeld van hoe deze GR loopt: