GR92 Costa Brava l'Escala - Torroella de Montgrí, 22km

Het lijkt wel of ik vanochtend een onhandigheidsknop aangezet heb. Vanaf het moment dat we l’Escala verlaten, loop ik onwaarschijnlijk te kneuzen. Mijn benen lijken niet in verbinding met mijn hoofd te staan en doen wat ze zelf willen. Mijn voeten gaan alle kanten op en ik verstap me continu. Ik moet zelfs drie keer stil gaan staan om mijn stok ergens uit te trekken en ik blijf achter een tak hangen, wat tot een reusachtige winkelhaak in het bovenvakje van mijn rugzak leidt. Wordt het serieus zo’n dag?!

Eerst nog even over gister

Gister was uiteindelijk een top-dag. Tegen vieren hield de regen op en zijn we erop uitgegaan. l’Escala is echt een vissersplaatsje, waar ze eeuwenlang van de zee geleefd hebben. Hun ansjovis is ver buiten Catalonië beroemd. Zouten van de ansjovis is iets wat de Grieken traditioneel deden, en laten die nou in 575 na Christus voet aan wal gezet te hebben in l’Escala. Ze hebben een zoutmuseum en een zoutpakhuis. Als we iets zouden eten vanavond, was het dus in ieder geval ansjovis. Na die heftige regen en dat onweer trok de hemel open en hadden we uiteindelijk nog zulk mooi weer:

Er is hier een wandelroute langs beelden over Le Petit Prince, het beroemde boek van Antoine de Saint-Exupéry

De dame van ons hotel had gezegd dat we restaurant Cal Galan moesten proberen. Specialiteit van het huis: varkenswang. Het restaurant blijkt al zestig jaar door dezelfde familie gerund te worden en is immens populair onder Spanjaarden. Overal om ons heen zagen we prachtige oude foto’s van vissers, en de eigenaar vertelde dat op veel van die foto’s zijn vader, grootvader of overgrootvader te zien was. Na de heerlijke ansjovis, volgens traditie geserveerd op brood met tomaat, kregen we lekkerste varkenswang die we ooit gehad hadden. Met bot en al, waar het vlees gewoon vanaf gleed. Om je vingers bij op te smikkelen!

De ansjovisjes op tostada con tomate

Het oogt niet zo lekker maar schijn bedriegt!

Terug naar vandaag

Maar goed. Vandaag is de zon niet te zien, die is verscholen achter een dikke laag chagrijnig grijze wolken. We hebben onze regenjas en regenbroek bovenin de rugzak gestopt, zodat we er snel bij kunnen als het gaat regenen. Via de boulevard en de haven verlaten we het stadje, waarna we door een aleppo-dennenbos vlak langs de klifrand over een bizar rotsig pad onze weg moeten vinden over de Montgó berg. Hier staat mijn onhandigheidsmodus vol aan: ik heb het gevoel werkelijk geen enkele keer mijn voeten goed neer te zetten. Ik zwabber en zwiep over het pad. Pieter heeft nergens last van, die schiet als een jonge hinde omhoog, en ik loop er vloekend achteraan.

Ik lijk controle te hebben over die voeten, maar niets is minder waar

Mirador de Punta Ventosa

Bij dit uitzichtpunt verandert het landschap gelukkig. We blijven in de bossen, maar lopen parallel aan zee over een breed, plat pad. Het blijft stenig en rotsig, je moet je dus wel blijven concentreren, maar je kunt in ieder geval niet meer de klif afstuiteren als je een beetje onhandig doet. We pakken elkaars hand, halen weer rustig adem, en nemen de tijd bij de baterias waar we langslopen: oude artillerieposten, gebouwd in 1938 om de Golf van Roses mee te verdedigen. Nu zie je nog de betonnen stellingen, waar vier reusachtige kanonnen op stonden om vijandelijke schepen op afstand te houden. Wordt nu vooral gebruikt als picknickplek; grappig, toch?

Vanaf het uitzichtpunt heb je zicht op het dorpje Montgo vooraan en l’Escala in de verte

Naar het Castell de Montgrí

De route is al de hele dag ongelofelijk slecht aangegeven. Vanochtend langs de kliffen liepen we al te klooien, maar hier in het bos is het niet veel beter. We besluiten op een gegeven moment het spaarzame en belabberd getimede rood-wit links te laten liggen en te vertrouwen op de GPS. Na een enorme picknickplek in het bos blijkt dit toch een spannende keuze: rood-wit gaat rechtsaf, wij volgen GPS rechtdoor, een pad op dat loodrecht tegen de wand van het Montgrí-massief omhoog loopt. Niet slingerend, niet met haarspeldbochten, gewoon BAM, de lucht in. Hoe hoger we komen, hoe heftiger het pad en hoe minder we zien. Met onze stokken bungelend aan onze polsen klimmen we op handen en voeten de schier verticale wand op. Dit is geen goed idee als je je onhandigheidsmodus aan hebt staan! Ik vrees regelmatig achterover te vallen, trek aan rotsblokken die dan prompt meegeven en schiet regelmatig weg op rollende steentjes als ik me afzet. Achter ons kijken heeft al gauw geen zin meer: we zitten volledig in de laaghangende bewolking.

Nadat we het compleet nutteloze uitzichtpunt Mirador de Montgrí zijn gepasseerd (we zien immers niets dan wit om ons heen), stijgen we nog een klein kwartier en dan opeens weten we waarom we dit doen: het prachtige Castell de Montgrí doemt in de mist boven ons op. Het is een kasteel als uit een film: vier hoektorens en een vierkante muur vol kantelen. Het blijkt een onafgemaakt fort te zijn. Koning Jaume II gaf in 1294 opdracht dit kasteel te bouwen als tegenwicht tegen de graven van Empúries, maar in 1301 stopte het werk omdat de dreiging vanuit die hoek wegviel. Een dak en binnenburcht zijn nooit gebouwd. Maar zoals het daar staat, bovenop dat massief, zichtbaar vanuit de stad waar we zo aankomen, het is werkelijk indrukwekkend. Kijk maar eens:

Eindigend in Torroella de Montgrí

Bij het kasteel komen twee Marokkaanse dames zonder rugzak en op sneakers naar boven. Oooooh, denk ik, die afdaling is een eitje. Waarschijnlijk is er een parkeerplaats in de buurt en hebben deze veel te mooi geklede dames alleen het laatste stukje gewandeld. Fout! De afdaling blijkt lang, steil en bij tijd en wijle flink pittig. Maar we zien Torroella al liggen, ruiken de stal zoals Piet dat graag zegt, en gaan met een aardig tempo naar beneden. Ik breek mijn enkels niet, de regenbuien liggen achter ons, het stadje heeft een pracht van een middeleeuwse toegangspoort en dito binnenstad, en als we gedoucht hebben begint warempel de zon te schijnen.

Zo’n dag werd het dus niet!