Onderweg naar onze volgende hike: de GR92 aan de Costa Brava

Soms ben ik verbaasd over hoe naïef we met zijn tweetjes kunnen zijn. Vanmorgen zaten we aan het ontbijt in ons hotel in Mâcon – geen aanrader, die stad, bah. De TV stond aan. Er waren beelden te zien van de scholierenprotesten die uit de hand zijn gelopen, en onder in beeld stond tekst over ‘inondations’. Nu weet ik dat inondations overstromingen betekent, dus ik keek semi-geïnteresseerd naar waar deze overstromingen dan zouden moeten zijn. ‘Département l’Herault’ stond erbij, en ‘Gard’. Dat zijn de departementen waar Pieter en ik vorige maand nog liepen, want St. Guilhem-le-Désert, de eindbestemming van de prachtige hike die we in augustus maakten, ligt in l’Herault.

‘Moet je zien,’ zei ik met mijn mond vol tegen Pieter, ‘het is hommeles in Zuid-Frankrijk. Code rood vanwege hevige overstromingen.’ We zagen verslaggevers ter plekke die half aan het wegspoelen waren, met kletsnatte kleding en verzopen koppies. ‘Mmm,’ humde Pieter, terwijl hij nog een stukje van zijn hartige cake met kipfilet nam.

Onwetendheid ten top

Niet lang erna stapten we in de auto. Bestemming: Portbou in Noord-Spanje. Dit is het eerste stadje na de grens met Frankrijk, waar morgen ons volgende avontuur begint: de GR92. Naar Portbou was het volgens Google Maps een klein zes uur rijden, dus om 9.15 uur begon de trip. Nu zijn wij van de generatie die geen kaart raadpleegt maar gewoon blind Google Maps volgt. We zijn gelukkig nog nooit ergens in een stad trappen afgereden omdat Google Maps ons daarheen wees, maar ik zou liegen als ik zei dat we altijd weten waar we rondhangen. Zo ook nu.

Buitje

Al vanaf vertrek regende het af en aan. Buitjes van amper twee minuten, vaak wel met dikke droppen maar heel kortdurend. De hemel was grijs, de temperatuur hoog, zo’n 27 graden. Gek weer dus. Ergens rond Orange, vlak nadat we de A9 op waren gedraaid richting de Pyreneeën, hield het op met zacht regenen en moest Pieter zich hard concentreren. De ruitenwisser vloog in de snelste stand heen en weer en zijn knokkels aan het stuur vertoonden witte plekken. We schrokken ons allebei een ongeluk toen onze mobiele telefoons tegelijkertijd een oorverdovend lawaai lieten horen: een FR-alert. Het geluid was zo hard dat je er bijna een ongeluk van zou krijgen; lichtelijk link als je bedenkt dat het toch al heel spannend was. Strekking van het bericht: ‘Zeer hevige regen verwacht, tot 100 millimeter per uur. Volg de instructies van de autoriteiten: blijf thuis, gebruik uw auto niet, ga naar een hogere verdieping, volg de berichten van de autoriteiten en blijf uit de buurt van rivieren en lage bruggen.’ Ehm…. wat nu te doen?

Wahnsin

We besloten er bij een tankstation af te gaan, want intussen had de regen op onze blaas gewerkt. Door een schrikbarende muur van water rende ik van de auto naar het tankstation, waar ik binnen vierenhalve seconde doorweekt binnenkwam. Er lagen platgedrukte kartonnen dozen bij de ingang – ik denk zodat mensen niet zouden uitglijden – en de vloer van het gehele tankstation (zo’n gigantische, met een Starbucks en restaurant etc.) was volledig nat. ‘Dis ist Wahnsin!’ hoorde ik een Duitse vrouw verbijsterd uitroepen. Eens, mevrouw, helemaal mee eens!

Na het wc-bezoek renden Pieter en ik weer terug de auto in. De bui afwachten was eigenlijk geen optie; wanneer zou dit stoppen? Het was als uit een film. De weg was niet te zien. Ik hield mijn blik gefocust op de auto voor me. Iedereen, en dan ook iedereen om ons heen, reed met zijn alarmlichten aan. En niet even, nee, deze wolkbreuk duurde bijna een uur! Mijn nagels in het stuur, mijn focus op de weg, de zwiepende ruitenwissers die nauwelijks nut hadden, het immense kabaal op ons autootje, de lichtflitsen, het donkere gebrom van donder, het had iets apocalyptisch. We gilden tegelijk toen er een reusachtige plas over onze auto sloeg en ons het zicht volledig benam. Mijn hart zat in mijn keel. Pieter zei iets. ‘WAT?!’ schreeuwde ik terug. ‘Ik zie licht!’, riep hij. Verderop, voorbij de zwarte wolken, was er inderdaad iets van verlichting te zien. Kort erna werden de druppels minder dik en al gauw kon de hoogste stand terug worden geschroefd naar het standje minder hoog. Mijn handen ontspanden, we zuchtten tegelijkertijd. We hadden het overleefd…