GR92 Costa Brava Torroella de Montgrí - Begur, 22km

Na de pittige dag gister is het vandaag easy going op de GR92. Eigenlijk valt er niet zo veel over te vertellen. Het enige spannende is, dat we vlak voor het waanzinnig mooie middeleeuwse stadje Pals op een politielint stuiten bij een zandpad door het bos. Wat zou er aan de hand zijn? Staat het onder water? Lopen we hier langs een drugslab? Zitten er enge mannen in de bosjes? We kijken op de kaart of we er gemakkelijk omheen kunnen, en nadat we concluderen dat dat niet zo is, stappen we over het lint heen. We zijn alert op camera’s of politiebusjes, maar het is er stil en rustig. Niets staat onder water, geen bandieten te bekennen, niets aan de hand. Na 500 meter stappen we aan de andere kant, zonder brokken, weer over zo’n lint.

Onderweg is het langs fruit- en olijfboomgaarden en door akkerland. Het geweldige Castell de Montgrí blijft tot 14 km voorbij Torroalla de Montgrí zichtbaar. Dat massief daar, daar zijn we dus gister keihard overheen geklommen 💪🏻

Een pareltje langs de Costa Brava

Het stadje Pals is fenomenaal mooi en staat te boek als een van de best bewaarde oude dorpen van de Costa Brava. We lopen met open mond door de smalle straatjes, door de steegjes met trappen, langs stukken oude stadsmuur met torens. Overal om dit hoog gelegen stadje heen wordt rijst verbouwd, dus een paella was top geweest, maar wij zijn drie kwartier geleden al neergestreken in het ook mooie stadje Palau-sator en hebben geen trek meer. Qua prachtige dorpjes worden we wel getrakteerd vandaag, want ook onze eindbestemming is een dorpje uit duizenden: Begur.

Alsof je duizend jaar teruggaat in de tijd, toch?

Begur

Begur is ook weer zo’n stadje waarvan de geschiedenis teruggaat tot de Romeinse tijd. Een kasteel bovenaan de heuvel waar het dorpje omheen ligt, getuigt daar nog van. Ook staan er nog enkele verdedigingstorens tussen de huizen die mensen in de 16e eeuw bouwden tegen piratenaanvallen vanaf zee. Veel mannen die hier woonden, besloten hun geluk te beproeven in Cuba. Sommigen van hen kwamen rijk terug en showden dat door reusachtige koloniale herenhuizen te bouwen, met veranda’s en muurschilderingen. In één zo’n koloniaal huis slapen wij. De dame die het runt heeft het hotel in originele staat gelaten (het is van 1866), alleen de kamers zijn gerenoveerd. Alsof je zo een paar eeuwen terug in de tijd stapt. Kijk nou toch hoe gaaf.