Vanochtend overleggen we met Roberto en Annemiek van waw.travel. Het is code rood hier, het komt met bakken uit de hemel en soms wordt de ontbijtzaal opgelicht door een lichtflits, waarna het rommelt. Niet de omstandigheden waaronder we 21 km zouden willen wandelen, eerlijk gezegd. Dat hebben we recentelijk in Frankrijk nog gedaan, hoeft niet per se nog een keer. Omdat we deze GR92 voor waw.travel aan het testen zijn, moeten we wel even zeker weten dat zij het ermee eens zijn dat we deze etappe overslaan. Nog afgezien van het gevaar, is het ook voor Pieter schier onmogelijk vandaag mooie foto’s te maken.
Kaartje van Cataluña: rechts bij het groene pijltje, daar in dat cirkeltje zitten wij op het moment
Met de taxi
Gelukkig vinden zij het geen probleem dat we deze portie aan Fikkie geven. Sterker nog, kort erna appt Roberto ons dat hij met het hotel in l’Escala heeft geregeld dat onze kamer al klaar is. Fijn! We checken uit bij de receptie van ons hotel en ik vraag de receptionist of hij een taxi voor ons wil bellen om ons naar l’Escala te brengen. Nog geen dertig seconden later schudt hij zijn hoofd. ‘Kijkt u maar bij de taxistandplaats hier buiten, want ik krijg geen contact met het taxibedrijf.’ Op de taxistandplaats staat niemand, dus ik ga naast Pieter in de lobby zitten en pak mijn telefoon. Ik meen gister gezien te hebben dat ‘onze Duitsers’ enkele taxibedrijven noemden in hun informatie. Net als ik druk door de informatie scroll, komt er een klein, gedrongen kereltje de lobby binnen.
‘Zijn dit de mensen voor l’Escala?’ vraagt hij aan de receptie. Hij wacht het antwoord niet af en loopt door naar ons.
‘Naar l’Escala?’
‘Daar moeten wij heen ja’, antwoord ik, ‘maar ik heb u niet gebeld.’
Hij kijkt verward om zich heen. Er is verder niemand in de lobby. Dan begint hij druk tegen me te praten, maar ik versta het niet. Op het laatst vraagt hij het me opnieuw: moeten jullie naar l’Escala?
‘Jawel, maar ik heb u niet gebeld.’ Ik wil zeggen dat ik niet iemand anders zijn bestelde taxi wil stelen, maar weet het woord voor stelen niet in het Spaans. Dan denk ik: schijt. ‘Maar als we met u mee mogen naar l’Escala, dan heel graag.’
‘Vamos!’ Hij draait zich om en rent door de regen en over de ondergelopen stoep voor ons uit naar zijn auto. Pieter en ik ploffen op de achterbank en kijken elkaar aan. ‘Is dit nu weer zo’n typisch gevalletje dat de camino je geeft wat je nodig hebt? In dit geval andermans taxi?’
‘Ik geloof het wel.’
Een drama
We kijken door de ramen naar buiten en zien hoe velden volledig onder water zijn gelopen. Op een parkeerplaats staan auto’s tot de bumpers onder water. Delen van de weg zijn nog maar eenbaans, omdat de helft van de weg onbruikbaar is geworden. De taxichauffeur wordt non-stop gebeld. Al rijdend telefoneert en appt hij, en tussendoor brengt hij ons op de hoogte van de situatie.
‘Tussen hier en Barcelona: geen verkeer. Naar Girona ga ik niet meer, is te gevaarlijk. Overal zijn wegen afgesloten, het is een drama.’
De regent tikt hard tegen de ruit. Zijn ruitenwissers gaan een tandje omhoog en zijn snelheid een tandje omlaag. Hij wordt opnieuw gebeld. ‘Roses is afgesloten’, zegt hij dan. Jemig jongens, we zijn op het nippertje ontsnapt!
In l’Escala staat de receptioniste van het Hotel l’Escala Central ons met open armen op te wachten. In haar beste Engels vertelt ze ons wat de voorspellingen zijn voor morgen en waar we vanavond kunnen eten. We zijn de enige gasten in het hotel; ze vraagt ons wat we morgenochtend voor ontbijt willen. Hoe chique!
Met knieën die dankbaar zijn voor deze dag rust plof ik neer op het bed. Ook al hadden we vandaag graag willen lopen, de weergoden bepaalden even anders. We kunnen niets anders dan accepteren; de camino geeft je nu eenmaal precies wat je nodig hebt.
Slapen: Hotel l’Escala Central, op vijf minuten lopen van zee en met een schat van een receptioniste.
Afstand: 0 km
Hoogtemeters: 0 meter omhoog, 0 meter omlaag
No comments