Vandaag was onze laatste dag op het Mullerthal Trail. Maar het was vooral ook de dag van:
📷 De Schéissendëmpel
Het meest gefotografeerde plekje van de regio. Deze waterval is met het stenen bruggetje erboven al sinds 1879 hét symbool van Klein Zwitserland. De zandstenen boogbrug werd in vier maanden tijd gebouwd, van 20 maart tot 27 juli 1879. De bouwer was steenhouwer Jean-Pierre Prommenschenkel uit Christnach. Volgens de overlevering deed hij dat zonder één tekening te maken. Hij dacht eigenlijk groter: de brug zou gedragen worden door twee uit steen gehakte mannen, maar daar was blijkbaar geen geld voor. De houten leuning kwam er pas later en is sindsdien een paar keer vernieuwd. Mag ook wel, want die is pikzwart van alle handen die het in de loop der tijd vastgepakt hebben.
🗿 Goldfralay
Het bordje ‘Entree’ trok ons deze geweldig hoge rotsspleet binnen. Je kunt er volledig doorheen wandelen, en ín deze kloof vind je vervolgens nog weer een aantal steile trappen die je kunt volgen tot een ‘belle vue’. Die hebben we maar aan ons voorbij laten gaan; er stond nog genoeg moois op het programma. Goldfralay trouwens betekent ‘rots van de gouden vrouw’. Volgens een legende is er een gouden vrouw die in de rots een verborgen schat bewaakt. We hebben overal gezocht, maar konden haar niet vinden. Misschien was ze net even boodschappen doen.
🔦 Kuelscheier
Minstens zo’n indrukwekkende kloof als de Goldfralay, maar de Kuelscheier is honderd meter lang en van boven afgesloten. Dit maakt hem aardedonker en daarmee superspannend. Mensen met claustrofobie wordt aangeraden eromheen te lopen, maar wij hadden ruim van tevoren onze zaklampen al in de aanslag. Net zo avontuurlijk als gister, helemaal ons ding. Tegenliggers kun je er niet treffen, want dat zou nooit passen; de tunnel is eenrichtingsverkeer. Waarschijnlijk werd vroeger houtskool uit de kolenmeilers tijdelijk opgeslagen in de rotsspleten, want de naam betekent kolenschuur.
Rust
Er was in tegenstelling tot gister nauwelijks volk op het pad. Als we twintig mensen hebben gezien, is het veel. Zelf waren we niet echt van de klets, dus in stilte liepen we over traptreden, rotsblokken, boomwortels en beukennootjes. Het was zo ontzettend genieten, van de rust, van de kalmte in ons hoofd, van het mooie weer, van dit waanzinnige Mullerthal. Gek hoe we hier nu voor de vierde keer zijn en het voelt alsof we het allemaal voor het eerst zien. Dit gebied verveelt nooit, en iets zegt me, dat we hier niet voor het laatst geweest zijn. Here’s to hoping! 🤞🏻
No comments