Onze vakantie in de Dolomieten

We zitten in hotel Europa in het toeristische dorpje Pera, dat in het noord-oosten van Italië ligt. Oostenrijk is zo dichtbij dat veel plaatsnamen in zowel het Italiaans als in het Duits staan weergegeven. Het is rond half acht in de avond. We wachten likkebaardend op ons diner. Een vriendelijke Italiaanse ober dartelt rond onze twee tafels, waar aan de ene zeven volwassenen zitten en aan de ander vijf kids. De ober is een man met baard zonder snor. Vroeger was dat een ding. Dan deden we een spelletje: kijk uit naar mannen met baard zonder snor, en als je er vijf gezien hebt, mag je naar het volgende bijzondere uitkijken: groene lelijke eendjes. Zodra je er daar vijf van hebt gespot, moet je op zoek naar zwangere vrouwen. Wat er daarna nog allemaal kwam, weet ik echt niet meer, maar daar kon ik dus een hele zomer zoet mee zijn. Ik was zo cool vroeger.

Goed. De vriendelijke ober met baard zonder snor dus. Of nee. Laat ik beginnen met het gezelschap aan je voor te stellen.

We beginnen links. Daar vind je Gijs, de broer van Katrien. Katrien staat naast hem en is mijn schoonzus. Zij is getrouwd met mijn broertje Herjan, die je met donkere pet op naast haar vindt. De mafkees daarnaast ben ik, geflankeerd door Tom, zwarte pet met wit driehoekje, Herjans 15-jarige zoon. Daarnaast vind je Sybren. Hij is 17 en het derde kind van mijn zus. Naast hem, met zonnebril in het haar, is zijn zus Famke, mijn 19-jarige nichtje en het een-na-oudste kind van mijn zus. Haar oudste, Jetske, is er deze vakantie niet bij. Naast Katrien vind je Max, hij is haar tweede zoon. Max is 13. Naast hem staat zijn 11-jarige zusje Lotte, de benjamin van het gezelschap. Jelle is het jochie naast haar met zwarte pet op, de 14-jarige zoon van mijn zus, en de vrouw naast hem is zijn moeder, mijn zus, Lideke. Zie je hoe ik van de volwassenen de leeftijden angstvallig verborgen hou?

Met dit stelletje gladiolen zijn Pieter en ik een week op pad. We gaan een huttentocht doen in de Italiaanse Dolomieten. Een idee van mijn broertje, waarvan het succes zich nog moet bewijzen. De outfits zijn in ieder geval veelbelovend. Maar goed. Voor nu zitten we onder het felle tl-licht in hotel Europa, waar Staartje om ons heen danst. Ik noem hem Staartje omdat deze ober naast zijn baard zonder snor ook nog een plukje haar in zijn nek draagt dat krult als het staartje van een varken. Staartje is vrolijk. Hij komt aan onze tafel staan met de door ons bestelde fles wijn en vraagt wie wil proeven.

‘Who’s the boss?’ vraagt hij, terwijl hij rondkijkt. Ik wijs naar Herjan.

‘Is he the boss?’ vraagt Staartje. ‘El capo?’

Herjan wijst op zijn beurt naar Lideke. ‘She is.’

‘Ah,’ zegt Staartje, ‘la capa.’

Lideke proeft de wijn, keurt hem goed en Staartje vult onze glazen. Hij vraagt wat onze plannen zijn, en als we hem aangeven dat we vier dagen gaan wandelen waarna we hier weer in het hotel terug zullen komen, belooft hij ons te komen redden als we ergens vastlopen. ‘Call me, I come save you.’ Kijk, dat zijn de betere garanties.

We kijken uit naar morgen, maar zien er ook een beetje tegenop. Het gesprek rolt van het ene noodscenario in het andere.

‘Heb jij echt maar één onderbroek bij je?’

‘Zal ik nog een extra lange broek meenemen? Wat nou als het regent, dan heb ik voor ‘s avonds geen droge broek meer.’

‘Is het jullie trouwens nog gelukt die app te downloaden?’

‘Werkt die QR-code bij jou?’

‘Wie heeft de GPX op zijn telefoon gekregen? Zie je ook de hoogtemeters?’

‘In de reisbescheiden stond geen slaapzak, maar nu heb ik een geprinte checklist gekregen en daarin staat prompt wel dat we een slaapzak bij ons moeten hebben. Hebben jullie een slaapzak?’

‘Waar parkeren we eigenlijk de auto, hoe komen we bij de bushalte, wie weet waar we moeten uitstappen, hoe ver is het morgen, lopen jullie met stokken?’

‘Moeten we morgen echt 1100 meter stijgen?’

Ik probeer tussen al dit onzekere geweld een gesprek met Famke aan te gaan over haar studie psychologie, we hebben het even over Lidekes man Wietse die op het laatst besloot niet mee te gaan en over Pieters middenvoetsbeentje dat een maand geleden nog gebroken was, maar telkens komen we toch weer uit bij hoe spannend we het allemaal vinden om morgen op pad te gaan.

‘Wat zegt jullie weer-app, regent het bij jullie ook de hele week?’

Na het toetje kijk ik het gezelschap rond. Uiteindelijk maakt het ook allemaal niet uit of je genoeg onderbroeken bij je hebt en of het gaat regenen of niet. We hebben elkaar, we gaan wandelen, de Italiaanse bergen wachten op ons, en als het tóch allemaal helemaal misgaat, dan komt Staartje ons redden. Heeft-ie beloofd.

PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.