Dag 1 Val di Fassa - klimmen, klimmen, klimmen

De dag begint met een bustrip naar Campitello di Fassa, ons startpunt. Als we onze auto parkeren op de enorme parkeerplaats bij het liftstation van Pera, zien we in de verte een bus wegrijden bij de bushalte. We kijken met zijn vieren tegelijk op ons horloge: we zijn toch op tijd? We wachten acht minuten tot de officiële vertrektijd van de bus. Geen bus. Een kwartier later staan we er nog. Gelukkig hebben we alle tijd. We controleren even of iedereen zijn stokken heeft, of de QR-code waarmee we de bus in kunnen het daadwerkelijk doet, en daarna is het rustig wachten in het ochtendzonnetje.

De volgende bus is overvol. We staan met zijn allen in het gangpad en houden de boel dichtgetimmerd voor een ieder die eruit moet: met onze dikke rugzakken op is passeren schier onmogelijk. Gelukkig is de tweede halte de onze al. We stappen uit, haken onze vingers onder de rugzakbanden en gaan op pad. Gezonde spanning vloeit door ons lijf. Nog even een groepsfoto. Dan hup, dat asfaltpad op. Als we een enorme hoeveelheid mensen zien die in een keurige rij van twee aan twee aan de rechterkant van onze weg staan, houden we stil. Waar wachten zij op? Moeten wij ook in de rij? Mijn zus, la capa, schudt haar hoofd. Hierover stond niets in onze informatie; het zal niet voor ons zijn. Als we een minuut later opzij gaan voor een taxibusje dat de steile heuvel af komt, enkele minuten later gevolgd door een ander busje dat diezelfde steile helling op rijdt, weten we genoeg: deze mensen staan in de rij om de berg op gereden te worden! Zo slaan ze de eerste drie kilometer, met soms een stijgingspercentage van 25%, over en staan ze uitgerust bij de Micheluzzi Refugio op 1850 meter. Mietjes…

We beginnen aan de wandeling

Tom checkt of we de goede kant op gaan – of speelt een spelletje. Kan ook.

Jelle met zijn herkenbare rode rugzak, en Tom

Katrien, op de voet gevolgd door haar broer Gijs

Katrien en Famke spelen Hints. Klinkt als…

Herjan is leip van vlinders en kevertjes. Hier heeft hij vast een beestje in het vizier

Na deze klim is het nog niet voorbij. Het lijkt zelfs of we pas net begonnen zijn. De kinderen gaan als klimgeitjes naar boven, die hebben energie voor tien en praten onophoudelijk over games die ze spelen. Bij de volwassenen verschilt het per persoon hoe goed het gaat. We bevinden ons geen van allen in onze comfortzone en zoeken naar een manier om de 890 meter die we in totaal omhoog moeten, het beste kunnen beslechten. Focus, voeten rustig neerzetten, ademhaling controleren en vaak stilstaan om van het spectaculaire landschap te genieten werkt voor mij prima. Pieter, Herjan en Gijs gaan sneller en kletsen honderduit. Mijn zus is de hekkensluiter, die wandelt als een dieseltje. Niet snel, maar heel gestaag. Al is vandaag voor haar bijzonder pittig en overvalt haar tijdens de lunch een misselijkheid die ervoor zorgt dat ze geen hap door haar keel krijgt. Ook na de lunch houdt de misselijkheid aan. Het lijkt of haar lichaam in een soort overlevingsmodus is geschoten: lucht naar de longen is nu even het belangrijkste.

Bij de lunch waagt Lideke nog een dappere poging iets te eten, maar is minder succesvol dan Herjan, die het zich duidelijk laat smaken.

Gelukkig is de laatste anderhalf uur minder heftig. We gaan kleine stukjes op en neer, moeten soms door een stroompje heen en passeren her en der een koe, maar van echt klimwerk is geen sprake meer. Tot de laatste tweehonderd meter. De hut ligt bovenop een pukkel. Opnieuw staan de kinderen als eerste boven. Jelle, Lidekes jongste, gooit zijn rugzak af en daalt de steile heuvel weer af, richting zijn moeder. Bij haar aangekomen neemt hij haar rugzak over. We kijken allemaal bewonderend toe als hij voor de tweede keer in tien minuten tijd met een zware rugzak boven komt. Alleen zijn broer is niet onder de indruk.

‘Uitslover.’

Sybren had blijkbaar liever Staartje gehad om zijn moeder te redden.