Over La Canourgue heeft men niet gelogen. Wat een charmant middeleeuws stadje is dat! Kruipdoor-sluipdoor straatjes, oude vakwerkhuizen en Renaissance-gevels. Desmalle kanaaltjes van rivier de Urugne stromen langs straten en zelfs onder huizen door. We passeerden een gezellig plein versierd met vlaggetjes en passeerden enkele eeuwenoude molens die nog resteren van de tijd dat de wol- en leerindustrie er floreerde. We hadden helaas weinig tijd om erdoorheen te struinen, maar beloofden elkaar hier nog eens terug te komen voor een uitgebreider bezoek.
Zo lopen die kanaaltjes hier door de stad
Eclips
Bij het overheerlijke diner, dat we genieten in ons Hotel du Commerce, delen de obers eclips-brilletjes uit. In eerste instantie hebben we er één tot onze beschikking, die mensen braaf met elkaar delen, maar dan leggen ze er iets van vijf door het hele restaurant neer en kunnen mensen er één pakken om de eclips te bekijken. Het bevreemdt ons dat alle brildragers behalve wij hun brillen afzetten. Je zet zo’n papieren brilletje toch gewoon vóór je eigen bril op je neus? Drie keer staan we op om even een seconde of twee dat geweldige natuurfenomeen te bekijken. Indrukwekkend om te zien hoe die maan bijna in zijn geheel voor de zon schuift. Katrien – die elders in Frankrijk nog vakantie viert met Herjan en de kids – had het benul er foto’s van te maken. Moet je kijken hoe tof:
Verwarring over de Chemin St. Guilhem
Tijdens het diner worden we aangesproken door twee mensen achter ons. We hebben hen eerder gezien op deze route en zij herkennen ons ook. Het blijkt dat zij de Chemin St. Guilhem twee jaar geleden ook al gewandeld hebben, maar hem zo mooi vinden dat ze hem dit jaar opnieuw doen. Hij zegt dat de etappe van morgen (vandaag dus) de mooiste is van de hele reis. Als ik aangeef dat we naar Champerboux zullen lopen, zegt hij: ‘Champerboux? Dan volgen jullie dus niet de GR60?’
Ik weet niet eens wat hij daarmee bedoelt; we lopen sinds gister op de GR6. Als ik hem dat zeg, doet hij alsof hij begrijpt hoe we lopen, maar ik zie de verwarring in zijn ogen. Als we ‘s avonds laat op onze telefoons kijken, slaat ook bij ons de verwarring toe. Op Organic maps loopt de route niet naar Champerboux. Maar op Walkmeter – waarin ik de GPX heb geüpload die van de officiële Chemin St. Guilhem website komt – wel. Het blijkt wel degelijk de GR60 te zijn, die volledig oostwaarts loopt vandaag. Lopen we die mooiste etappe nu wel of niet?
Over de kalksteenplateaus van de Sauveterre
We besluiten de hoofdroute te lopen, die Walkmeter dus aangeeft en die oostwaarts loopt. Een andere keuze hebben we ook niet; we hebben immers gereserveerd in Champerboux. Vanuit La Canourgue wandelen we omhoog over een brede, stenige weg. Het mooie dorpje verdwijnt achter ons direct uit zicht. We bewandelen het kalksteenplateau (la causse de Sauveterre) dat begrensd wordt door de Gorges du Tarn en de rivier de Lot. Het pad blijft stenig, om ons heen vooral grove den, boven ons de zon die brandt. Binnen een kilometer na vertrek is het al 29 graden en druipt het zweet van ons gezicht.
We zitten op de GR60. Zie hier het bewijs. De officiële route
In het gehuchtje Le Gazy staat een pikzwart katje stokstijf op het pad. Zijn blik is gericht op een muur links van ons. We naderen en verwachten dat hij zich rot zal schrikken, maar het beest is zo gefocust dat hij niets van onze aanwezigheid merkt. Ik draai richting de muur. Dan zie ik het: een slangetje. Ik prik naar het beestje met mijn stok en dan valt het naar beneden. De kat springt met bolle rug en lage staart naar voren, maar is te laat. De slang is al onder de stenen muur gekropen, buiten bereik van de kat. Vette pech, jochie.
Te laat!
Dolmens
We concluderen in de loop van de dag dat dit zeker niet de mooiste etappe van deze reis is. We hadden waarschijnlijk toch St. Enimie moeten overslaan en strak naar het zuiden moeten lopen, zodat we les gorges, de kloven, zouden zien. Het is allemaal helemaal niet erg. Hier is het ook mooi. We lopen door het land van de dolmens, prehistorische grafmonumenten gemaakt van grote stenen. Ook wel bekend als hunebedden. We missen de eerste – die liggen van de route af en daar komen we naderhand pas achter – maar vinden er na zo’n zestien kilometer een pal naast het pad. Van enig lijk is niets meer te bespeuren, maar het is indrukwekkend om te zien het graf gebouwd is. Hoe deden die lui dat?!
Waanzinnig toch, dat mensen dit bouwden in de steentijd (5000 jaar geleden!), toen ze nog geen groot gereedschap hadden?
Vandaag worden we door drie andere pelgrims ingehaald. Dat is wel even wennen, het zijn de eerste mensen die we op de Chemin St. Guilhem zien in twee dagen tijd.
Onze gîte, die we bereiken in een hitte van 36 graden, heet Gîte Les Dolmens en wordt gerund door ene Sophie. Ze had me al geappt dat ze in verband met de hitte eerder zou opengaan en zit op ons te wachten met ijskoude citroenlimonade. Ook nu blijken we de gehele gîte voor ons zelf te hebben. Heerlijk. Het avondeten sjouwen we al de hele dag met ons mee, want hier wordt voor het eerst deze reis geen demi-pension geboden, dus straks gaat de pasta in de pan, de tomatensaus erbij en dan wat geraspte kaas erover. Dat is hier op dit 700 meter hoge kalkplateau met dolmens om ons heen toch geen verkeerd pelgrimsmaaltje 🙂
Vlak voor we bij Champerboux aankomen, zijn er opeens overal dit soort muurtjes. Geen vee te bekennen. Zoveel werk lijkt me, en waarvoor?
Hoogtemeters: 503m omhoog, 132m omlaag
Slapen: Gîte les Dolmens, waar we heerlijk de hele toko voor onszelf hebben
Kosten: 30 euro per persoon voor logies en ontbijt
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No comments