Zuchtend van genot beginnen we vanochtend om 8.45 uur aan onze wandeling Le Vigan uit. Het is al warm, rond 24 graden, maar we wandelen in de schaduw op een mooi paadje langs het riviertje Arre. Dit pad is zo’n beetje het enige mooie aan het dorp. Vandaar ook ons gezucht: we zijn blij dat we hier weggaan. De accommodatie was vreselijk (al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat de eigenaar, Pierre Louis, een vriendelijke man en aangename gesprekspartner is en het ontbijt niet tegenviel) en het restaurant, gerund door Pierre Louis’ broer, idem, om over het dorp zelf nog niet eens te spreken. Ga er niet heen. Nooit.
Lekker relaxed begin van de dag, langs de Arre rivier
De Klim
Vandaag staat ons de klim der klimmen te wachten. Een klim met hoofdletter K. We moeten van 233 naar 674 meter in pak hem beet 3,4 km. Dat is dus 442 meter stijgen in 3400 meter, een gemiddeld stijgingspercentage van 13%. De eerste twee kilometer van de dag is dus langs dat riviertje, maar daarna is het bam, steil de lucht in. We zweten als otters. Het loopt in straaltjes van mijn rug. Het druppelt van mijn ellebogen en prikt in mijn ogen. Mijn hartslag is serieus 170 op een gegeven moment. Ik moet er bijna van giechelen, maar daar heb ik de lucht niet voor, zo hard loop ik te hijgen. Zelfs Pieter loopt rond met kletsnat haar en een doorweekt t-shirt. En het is amper half tien!
We vragen een stel dat we tegenkomen tijdens de klim om een foto te nemen. Rode hoofden en natte t-shirts
Montdardier
Gelukkig komt aan elke klim een einde, en zo ook aan deze. Bovenaan deze berg belanden we op een asfaltweggetje dat tussen twee steengroeven door over droog land met alleen maar steeneikjes en montpelier-esdoornen naar het dorpje Montdardier leidt. Net voorbij de kerk, waar we onze pet natmaken, treffen we mede-pelgrims Isabel en Richard. Ze hebben net ingeslagen bij de épicerie. Muziek in onze oren, want wij wilden naar het restaurant daar, maar dat opent pas over drie kwartier. Dat is wel lang wachten voor een lunch. We kletsen even bij en lopen dan naar de épicerie. Die blijkt gerund te worden door een grote Britse dame, die de heerlijkste verse salades in haar vitrine heeft liggen. We kopen een kikkererwtensalade en een avocadosalade en gaan bij Chapelle St. Jacques op een bankje zitten, met uitzicht op het prachtige Chateau de Montdardier. De salades zijn perfect en voelen heel erg verdiend. Colaatje erbij en we zijn weer het mannetje.
Met Isabel en Richard
Uitzicht op het kasteel tijdens onze lunch
Relaxed over de weg. Je ziet hoe droog en ruig het hier is
Blandas
Vanuit Montdardier vervolgen we onze weg over deze Causse de Blandas. We bevinden ons wederom op een uitgestrekt kalksteenplateau, ruiger en droger dan de Causse de Sauveterre en de Causse Méjean. De dennenbossen hebben plaatsgemaakt voor brem, terpentineboompjes en steeneikjes. De ondergrond is wel hetzelfde: melkwitte keien en kiezels met af en toe een reusachtig rotsblok. Het pad is kilometers lang eenvoudig en Pieter en ik kletsen over van alles terwijl we het hoogtepunt van de dag naderen. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en weet niet zo goed wat ik me erbij voor moet stellen, maar we weten: na het dorpje Blandas wordt het spectaculair. In Blandas koop ik bij een restaurant twee magnums en twee blikjes fris, zodat we met goede energie (ahum) aan de afdaling beginnen.
Cirque de Navacelles
Blandas uitlopend zien we de aankondiging al van het fenomenale natuurverschijnsel dat we straks zullen zien: het Cirque de Navacelles. Dit driehonderd meter diepe keteldal, uitgesleten door rivier de Vis, wordt gezien als een natuurwonder. Het staat op de werelderfgoedlijst van Unesco als Grand site de France.
Over een keurig aangelegd schelpenpad volgen we rood-wit richting een plek waar een witstenen muurtje doorloopt in een glazen balkonrand. Tot hier en niet verder, is de boodschap. We naderen dat glas. Zodra we een blik op de Cirque de Navacelles werpen, valt onze mond open. We staan denk ik wel tien minuten in de brandende zon, in stilzwijgen, naast elkaar om dit wonderschone plaatje in ons op te nemen.
Navacelles
We hebben het grote geluk dat wij over de D-weg, die slingerend en met loeischerpe haarspeldbochten richting de bodem van dit dal voert, mogen wandelen. Dat betekent elke halve minuut stilstaan en opnieuw dit ongelofelijk mooie fenomeen aanschouwen. Als we iets van zes bochten op de weg hebben gewandeld, zakt de GR7 waar we nu anderhalve dag op lopen, opeens via een keienpaadje van de weg af steil naar beneden. Gelukkig is alleen de eerste twintig meter spannend. Daarna is het relaxed, al zigzaggend over een breed stenig pad richting de bodem van het dal, richting onze accommodatie.
Daar beneden slapen we dus, in het gehuchtje Navacelles
Het aanhoudende hete weer eist zijn tol. Dat bomen een herfstkleur hebben en hun bladeren verliezen, zal toch niet normaal zijn voor deze tijd van het jaar…
Over deze prachtige brug over rivier de Vis kom je het dorpje binnen
Daar zijn we om kwart voor vijf. Later dan we ooit bij een accommodatie aan zijn gekomen. We zijn moe, rood aangelopen en nat van het zweet. Maar tegelijk o zo vrolijk en verrukt over dat we dit hebben mogen meemaken. Le Vigan: skip it. Maar Cirque de Navacelles? Rij er niet aan voorbij. Je weet niet wat je ziet!
Zo charmant
Hoogtemeters: 555m omhoog, 413m omlaag
Slapen: l’Oustal del Passajaïre. Prachtig hoe het hier ligt, heel fijne kamer
Kosten: 60 euro per persoon voor demi-pension
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No comments