We hebben het vaker gedaan. Dat we ergens zo van onder de indruk waren, dat we de volgende dag weer gingen. Twee avonden op rij naar dezelfde band, bijvoorbeeld. Of twee jaar na elkaar dezelfde vakantiebestemming. Altijd liep dat uit op teleurstelling. Het is nooit dezelfde ervaring. Je zit anders in je vel, de omstandigheden zijn anders, nu regent het en toen scheen de zon, gister was het geluid briljant en nu is het waardeloos. Dat soort dingen. Conclusie? Stiekem moet je het gewoon fijn bij die ene keer houden.
Toch stinken we er vandaag weer in. We gaan twee dagen op rij door hetzelfde natuurgebied wandelen. De Aiguamolls de l’Empordá, het een na grootste moerasgebied van Catalonië, maakte gister zoveel indruk op ons, dat we de reis naar ons huis nog even uitstellen. Vandaag gaan we er opnieuw doorheen, dit keer zonder rugzak maar met grote camera en verrekijker.
Monniksparkieten
Na een heerlijke kop koffie bij dezelfde Deutsche Konditorei als gister (doen we het weer! 🤷♀️) pakken we alles om en gaan we het park in. De vogelkijkhut die we gister volledig gemist hadden lopen we voorbij; de tweede ook. Pieter wil namelijk per se eerst naar het veld met oude zonnebloemen, omdat daar die prachtige monniksparkietjes waren. We rénnen er bijna naartoe, maar je raadt het al: als we bij het veld verschijnen, zien we nul komma nul parkiet. Geen enkele. Zero. Zilch.
Ik voel een licht schuldgevoel omdat ik heel graag dat kopje koffie nog wilde drinken, waardoor we nu later in het park zijn dan gister. Pieter boeit het helemaal niets. Die accepteert volkomen dat we misschien vandaag helemaal niets gaan zien en zal oprecht blij zijn met alles wat langskomt. Dat zegt hij niet om mij op te beuren, dat is ook echt zijn overtuiging. Alles wat langskomt is mooi, hij heeft bij voorbaat al geaccepteerd dat het komt zoals het komt. Een echte stoïcijn; kan ik nog wat van leren.
Zoveel schoons
We wandelen terug naar de twee hutten die we voorbij waren gerend, en zijn heel blij dat de flamingo’s van gister nog wel gewoon hun tapdansjes aan het opvoeren zijn. Het zijn veel jonge exemplaren lijkt het; slechts één flamingo die we zien is heel licht roze gekleurd, de rest is veelal grijs qua verenpak. Pieter raakt over zijn enorme camera in gesprek met een Duitser die er met een kleinere, maar ook erg goede camera staat. Ze wisselen ervaringen uit terwijl ik geniet van al het schoons voor me: flamingo’s, slobeenden, ooievaars, zwanen, kwakeenden en dodaarzen. Met mijn verrekijker krijg ik ze vrij dichtbij en kan ik warempel een waterral goed bekijken. Via de Merlin-app zie ik dat er ook graspiepers, putters, cetti’s zangers en keuen om ons heen zijn, maar mijn hart slaat dolenthousiast als ik zie dat er een ijsvogel in de buurt is.
Hé, is dat niet…
Het gesprek met de Duitser is voorbij, we gaan naar de volgende hut. Er is weinig te zien. Net als Pieter zegt: ‘Geen enkele actie hier,’ komt er onder ons in het water een bever voorbij gezwommen! Alsof hij op zijn cue wachtte: geen enkele actie? Ha! De twee dames die bij ons in de hut staan, twee Britten, staan ook op het punt de hut te verlaten, tot er een zegt: ‘Hey, is that not a kingfisher?’
De volgende twintig minuten zitten we met ingehouden adem te kijken naar het ijsvogeltje dat vóór ons jaagt. Hij zit veelal stil op een takje boven het water, laat zich keurig door Pieter en profile op de gevoelige plaat zetten (al is hij iets te ver weg om hem helemaal scherp te krijgen), en neemt dan een duik richting het water. Het is waanzinnig om dat blauwe lichtflitsje boven het water te zien scheren en dan ergens plaats te nemen, waar we dan goed zicht hebben op zijn oranje borstje.
Kleine koereigers op paarden
Zodra het ijsvogeltje is uitgejaagd en weggevlogen, wandelen we verrukt en blij, maar met stijve schouders, een pijnlijke nek en vermoeide armen van het hoog houden van camera/verrekijker verder. Het is vandaag Fiesta Nacional de España, de dag dat Columbus Amerika ontdekte, wat het begin betekende van de verspreiding van de Spaanse taal en cultuur buiten Europa. Vandaag is heel Spanje dus vrij en in deze contreien betekent dat blijkbaar, dat iedereen naar dit moerasgebied gaat. Het is tegen tweeën zo druk met dagjesmensen, gillende kinderen, honden en fietsers dat we het hazenpad kiezen. Eigenlijk is dat ook wel prima. We hebben na het ijsvogeltje ook nog de witte paarden met de zwarte ibissen opnieuw gezien, en vooral van dit beeld werd ik zo blij. Een paard dat een kleine koereiger geduldig op zijn rug laat rondlopen en insecten uit zijn manen laat pikken.
En dan toch nog: de monniksparkieten
We lopen terug naar onze auto, die we net buiten het park hebben geparkeerd. Opnieuw langs de hut vanuit waar we het ijsvogeltje en de bever zagen, opnieuw langs de hut waar de flamingo’s zaten, opnieuw langs de hut waar we gister de reeën zagen lopen. En dan komen we weer bij het veld oude zonnebloemen. ‘Dat meen je niet!’ gilt Pieter als we het veld over kijken. Tientallen monniksparkietjes zitten, net als gisterochtend, te pikken aan de oude zonnebloempitjes. Een prachtig gezicht! Ik hou me stil en probeer ze niet weg te jagen. Pieter loopt telkens twee passen, houdt dan zijn camera hoog, schiet wat beelden, en schuifelt verder. Alles om die beesten maar niet en masse te laten opvliegen. Kijk nou hoe mooi:
Hier zitten ze nog, een seconde later vliegen ze allemaal op.
Totaal vermoeid van het slenteren, turen, hoog houden van de apparatuur, concentreren en toch stiekem zeventien kilometer lopen, zakken we als plumpuddingen in onze autostoelen. We ademen heel lang uit, kijken elkaar dan aan en beginnen hard te lachen. Wat een dag! Hetzelfde concert moet je nooit twee keer achter elkaar zien, in een vakantiebestemming kun je ook maar beter wat variatie aanbrengen, maar Aiguamolls de l’Empordá? Morgen weer!
No comments