Pieter en ik denken wel eens dat het een slecht idee is om iets wat ooit ontzettend goed is bevallen, opnieuw te doen. We hebben samen al heel wat reizen mogen maken, en er zijn er meerdere waarvan we zeggen: dat was zó fantastisch, als we die nog een keer doen wordt dat vast een afknapper. Onze wandeltocht door de Italiaanse Val Maira bijvoorbeeld, of onze reis door de Spaanse Sierra de Guara. We zouden het dolgraag willen, deze reizen opnieuw boeken, opnieuw genieten van het geweldige landschap, het waanzinnige eten. Maar we doen het niet. We zijn bang dat het nooit meer zo zal worden als die eerste keer.
De camino opnieuw doen? Anytime!
Gek genoeg geldt dat niet voor de camino naar Santiago. Die kunnen we tot in den treure wandelen, die verveelt nooit. Dus toen we ontdekten dat het eerste deel van de Chemin St. Guilhem een stuk GR65 is, namelijk het camino-deel van Aumont-Aubrac naar St. Chely d’Aubrac, was er niets in ons dat dacht: ja maar, daar kennen we het al, dat doen we dus maar niet. Sterker nog: misschien was het juist wel andersom. Misschien was de wetenschap dat we voor de zoveelste keer de Aubrac-hoogvlakte zouden mogen bewandelen, wel nét het zetje dat we nodig hadden om deze Chemin te gaan plannen. Want het mooie aan de camino is: die is nooit hetzelfde. Het weer is anders, de ontmoetingen zijn anders, de onderkomens die je kiest zijn anders (al was dat gister niet de bedoeling, maar toch), je gevoel, kracht en hoe je in je vel zit is anders. De hele ervaring is elke keer totaal anders. Dat maakt het juist zo geweldig.
Zo nieuwsgierig, die Charolais koeien
Geheugen als een zeef
De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat wat ook meespeelt, is dat we allebei niet gezegend zijn met een goed geheugen. Een beetje als goudvissen. Die schijnen een geheugen van ongeveer anderhalve seconde te hebben en denken de hele dag ‘ooo, wat een mooie kom!’ Dat grapje maakt Pieter vaak naar mij. Als ik weer eens ergens ben waar ik al eens geweest ben maar waar ik het niet herken, zal hij de gelegenheid niet voorbij laten gaan even snel ‘Oooo, wat een mooie kom’ erin te fietsen.
Een typisch plaatje: stenen muurtjes en steppe-achtige glooiende heuvels
Geen enkele koe had interesse behalve dit kleintje
Maar zo op de camino kan het best een voordeel zijn, zo’n belabberd geheugen. Alles is altijd nieuw voor me. Ook al ben ik hier al vier keer geweest en is het voor Pieter de derde keer dat hij door de Aubrac wandelt, we zijn beiden nog steeds als kinderen zo enthousiast over hoe prachtig het hier is. Tuurlijk, er zijn veel dingen die ons bekend voorkomen. Het kroegje in Aumont-Aubrac waar we gister koffie dronken: zijn we eerder geweest. De Tour des Anglais in Aubrac waar we vandaag weer vol bewondering naar boven keken: daar hebben we drie jaar geleden geslapen. Die plek zullen we nooit vergeten, want we hebben er een horrorverhaal over geschreven dat 11e werd bij de Hebban schrijfwedstrijd van 2024. De aankomst in St. Chely d’Aubrac een uurtje geleden: ik wist nog precies hoe de weg het dorp in liep en welk standbeeld we aan onze linkerkant zouden treffen.
La Route d’Argent
Wat leuk is als je de boel al kent – althans, als af en toe je iets bekend voorkomt – dat je je favoriete plekjes opnieuw kunt bezoeken. Eén restaurant dat namelijk erg veel indruk op ons gemaakt had drie jaar geleden, staat in Nasbinals. Daar kwamen we gister aan. Overdag belde ik ernaartoe om te reserveren.
‘Écoutez!’ riep een mijnheer aan de andere kant van de lijn. Ecoutez? Ik hield braaf mijn mond want hij gebood mij te luisteren, maar toen er niets kwam, besloot ik toch maar mijn naam te noemen en te vragen of ik kon reserveren. Hij zei vervolgens van alles op zeer luide toon in snel Frans. Al gauw ontdekte ik dat hij het niet tegen mij had. Een dame kwam aan de lijn.
‘Oui, allo?’
Ik legde opnieuw uit wie ik was en wat ik wilde. Een hoop gerommel, toen stilte.
‘Hallo?’ vroeg ik.
‘Oui pardon, dites-moi,’ zei weer een man. Voor de derde keer zei ik waarom ik belde.
‘Nom?’ vroeg hij niet al te vriendelijk.
‘Pierre et Marie.’ Dat zeg ik altijd als ik telefonisch iets reserveer in Frankrijk. Lekker makkelijk. Hij was er niet van gediend.
‘Nom de famille?’
‘Hofland.’ Ik spelde mijn naam.
‘A ce soir,’ bromde de man. Toen hing hij op.
Oké. Vorig keer had Joséphine gereserveerd en was dit erg verwelkomende telefoongesprek me bespaard gebleven, maar ik hoopte maar op het beste.
Gisteravond gingen we vol verwachting naar La Route d’Argent, zoals deze populaire tent in Nasbinals heet. Om zeven uur kwamen we binnen en zat de toko al half vol. We bestelden iets anders dan vorig keer (hoe gewaagd!) en wisten niet hoe we het hadden toen het werd opgediend. Nog lekkerder dan toen! De aligot, een typisch Aubrac gerecht van aardappelpuree met heel veel kaas erdoorheen, smaakte geweldig. Maar vooral de ‘faux filet Aubrac’ die we kregen, was niet te versmaden zo lekker. Zo zie je maar: soms kun je best iets opnieuw doen zonder dat het een afknapper wordt. Als het maar op de camino is 🙂
Met veel vertoon wordt de aligot op je bord gesmeten
Vanaf morgen wordt het anders
Dus ook al zijn we hier al voor de zoveelste keer, het voelt allemaal verrukkelijk. Nieuw, anders en toch vertrouwd. Maar dat is maar tot nu. Want morgen verlaten we de GR65. Vanaf morgen zullen we ons alleen nog maar omringen met anderen die de Chemin St. Guilhem lopen. Vanaf morgen wordt alles écht nieuw. En anders. En hopelijk nog steeds zo verrukkelijk.
We liggen in een deuk om het stuk sla op mijn tand. Lekker voor straks!
Dit zijn trompetmosjes van ongeveer een halve centimeter groot. Cool he?
Slapen in Nasbinals: Gîte La Grappière. Ook hier ging het niet helemaal goed. In mijn mail had ik 10 augustus in de onderwerpregel gezet, terwijl ik in de tekst over 9 augustus sprak. De dame had dan ook haar reservering voor ons voor vandaag staan en niet voor gister. Gelukkig was er plek en konden we met acht anderen op een slaapzaal. Was prima.
Slapen in St. Chely d’Aubrac: Le Relais de St. Jacques
Kosten voor La Grappière: 25 euro per persoon voor logies en ontbijt.
Kosten voor Le Relais de Saint-Jacques: 51 euro per persoon voor half-pension
PS Vind je het leuk om onze nieuwsbrief te ontvangen? Laat maar weten, dan sturen we je eens in de zoveel tijd een overzicht van een aantal posts.
PS II We zijn ook te vinden op Instagram, mocht je geen genoeg van ons krijgen.
No comments