Chemin St. Guilhem: St. Enimie - Meyrueis, 32km

In ons hotel in St. Enimie voelden we ons een beetje tweederangsburgers gister, merkten we. Toen we ons meldden voor het diner, werd er door de hele zaal geschreeuwd door het personeel: ‘Ah, c’est demi-pension! Chambre une!’ Vervolgens werden we ergens in een hoekje geplaatst en kregen we niet zo heel lekkere dingen te eten terwijl de lekkerste gerechten langs onze neus naar elders in het restaurant werden gedragen.

Schamel ontbijt

Omdat we heel vroeg wilden vertrekken, vroegen we wat er voor ontbijtmogelijkheden waren. Ze konden wel een ontbijtje voor ons klaarzetten. Konden we wellicht ook iets in de koelkast kwijt ergens? Absoluut niet. Omdat we vroeg vertrokken, moesten we zelfs via de achteruitgang het pand uit. We kregen koffie in een thermoskan (vanochtend dus helemaal koud), twee warme flesjes sap, vier sneetjes oud stokbrood en twee pakjes met daarin ieder twee koekjes. Voor dat overheerlijke ontbijt betaalden we wel gewoon 12 euro per persoon.

We vonden het niet zo chique.

Maar gelukkig was daar…

De bakker in het dorp daarentegen, besloot gewoon keihard zijn deur drie kwartier eerder te openen. Speciaal voor ons! In plaats van half acht ging hij vanochtend om kwart voor zeven open. Zijn vitrine was nog helemaal leeg, maar hij nam wel de moeite voor ons twee broodjes geitenkaas te maken, hij zette koffie voor ons, gaf ons twee warme croissantjes. De man was een schat! En zonder dat hij zich dat realiseerde, redde hij onze dag.

We delen graag de rest met je in beelden:

Om 7.07 uur vanochtend vertrokken we bij de lieve bakker en liepen we via de brug over de Tarn St. Enimie uit.

Het was even het dorpje door en daarna steil omhoog. We moesten natuurlijk die kloof uit zien te komen, dus dat werd klimmen.

Tussen de hoge dennenbomen en de nog hogere rotswanden voelden we ons maar nietig.

Na ongeveer drie kilometer bevonden we ons boven de wolken. St. Enimie is nog net te zien daar links beneden.

Maar een stukje verder op de berg is er niets meer te zien van wat zich in het dal afspeelt.

Aan de andere kant van de kloof ziet het landschap er opeens anders uit. We zijn van de Causse de Sauveterre op de Causse de Méjean beland. Rechts zie je het stadje Mas-Saint-Chlely, dat wij niet aan zullen doen.

In plaats daarvan genieten wij ergens midden op het pad van ons superverse, heerlijke broodje geitenkaas.

Af en toe pakken we een stukje asfalt. De temperaturen stijgen richting een graad of 36 inmiddels, ook al is het pas 11.00 uur in de ochtend.

We wandelen veel door het open veld, zonder beschutting. Heeft het dorpje waar we straks komen misschien een waterpunt?

We komen aan in het gehuchtje Croix de Buffe.

waar deze lieve mevrouw bijna een hartverzakking krijgt als we bij haar aankloppen. Ze heeft meteen door dat we graag onze waterzakken bij haar zouden willen vullen. Als ik dat bevestig, vraagt ze grappend of we niet liever wijn willen hebben. Nu nog maar even niet. Ze nodigt ons binnen uit en zegt hoe gezellig ze het vindt dat we zomaar aanwaaien. ‘Iedereen loopt altijd maar naar het waterpunt, maar dan ontmoet je nooit iemand.’ Wat een zoeterd!

Vlot erna vinden we deze constructie in het bos. Een ‘casselle’ genoemd in het Frans. Een drooggestapeld gebouw waarvoor geen cement wordt gebruikt. Vanouds gebruikten ze deze stevige constructies als een schuilplaats tegen extreem weer of als herdershut.

Tegen de tijd dat we een kleine vijftien kilometer hebben gewandeld, verandert het landschap enorm. Geen bomen meer, het lijkt wel of we op de Amerikaans prairie terecht gekomen zijn. Meerdere stukken zijn in vlammen opgegaan, delen zijn zwartgeblakerd en we ruiken nog brandlucht. Dit is recentelijk gebeurd blijkbaar.

Als we er bijna met onze neus bovenop staan, zien we dit gehuchtje Hures. Eigenlijk moeten we voor de kerk rechts, maar we besluiten een kijkje te nemen bij de kerk zelf. Vaak is daar een kraantje en ik heb dringend behoefte aan een natte pet.

Dat bljkt een goede beslissing te zijn, want achter de kerk is gewoon een picknickplek met heuse tafels, stoelen, afvalbakken en een buitenkraantje. De tweede helft van ons heerlijke geitenkaasbroodje verdwijnt in onze buikjes.

Hures uitlopend passeren we een prachtig exemplaar van lokale architectuur.

Verder over de prairie beginnen opeens overal om ons heen wolken zich samen te pakken. We zien geen bliksem, maar het begint ongelofelijk te donderen.

We hopen nog dat we langs de buien af zullen lopen, maar als we nog even ergens een pauze pakken, moeten we na drie minuten onze spullen inpakken. Druppels! Intussen is de donder non-stop hoorbaar. Best spannend, hier wandelen, want waar moet je heen?

Het is eng, maar ook wel spectaculair. Die luchten! Dat gedonder! Het wordt ons duidelijk dat we het echt niet droog gaan houden.

Regenjas aan, pet op, en doorstappen maar. We moeten nog acht kilometer.

Terwijl het blijft donderen en ook de regen niet helemaal wil ophouden, doemt voor ons het stadje Meyrueis op, beneden in het dal. Rechts achter ons ligt de Gorges du Jonte, een andere prachtige kloof.

We laten het stadje aan onze rechterhand en lopen door naar onze gîte. Daar zakken we in elkaar op ons bed. Wat een pracht van een dag. En 32 kilometer in de benen. Het was weer fijn toeven op de Chemin St. Guilhem vandaag.