De weersvoorspelling is vrij belabberd voor vandaag. Moet je zien:
Oei. Het is 18 km lang, maar niet zo heel erg op en neer, aldus de Duitsers. We beginnen de dag dus maar met een beetje uitslapen. Wie weet is dan de meeste regen al overgetrokken?
Nee dus. Gelukkig is het eerste deel van de wandeling over de boulevard van Palamós, dus het is heerlijk ontspannen starten. Pas na vijf kilometer komen de eerste traptreden tevoorschijn. Trappen af voor een baaitje beneden, trappen op voor een hoger gelegen klif. Dit gaat zo als een jojo op en neer tot we kort voor Platja d’Aro op een heuse opbreking stuiten. In het noodweer van vorig week zondag is hier een boom naar beneden gekomen die een stuk van de bergwand in zijn kielzog heeft meegetrokken. Aan ons de opdracht hier zonder kleerscheuren overheen te klauteren.
Dat lukt! Veilig staan we aan de overkant. Een oudere dame met haar volwassen zoon komt me op het smalle paadje tegemoet. ‘Este camino esta rota alla’, zeg ik in mijn beste Spaans tegen de dame. Ik wijs naar de brokstukken. ‘Oh, da’s daar ook, daar is het ook moeilijk,’ zegt ze in onvervalst Amsterdams tegen me. Ha ha! Dacht ik nog wel voor Spaanse door te kunnen gaan. Later, als ik hierover nadenk, realiseer ik me dat ik op zijn minst ‘Esto camino esta roto’ had moeten zeggen, al is dat waarschijnlijk nog steeds compleet incorrect Spaans. Ach ja.
Marcel Cerdan
In Platja d’Aro eten we bij een lunchtent die Marcel Cerdan heet. Binnen hangt alles vol met foto’s van boksers, en dan specifiek van die ene bokser, Marcel Cerdan. Wij hebben allebei nog nooit van de beste man gehoord, maar het blijkt een heuse wereldkampioen te zijn uit de jaren ’40. Ook wel bekend als ‘le bombardier Marocain’, de Marokkaanse bommenwerper, omdat hij opgroeide en zijn bokscarrière startte in Marokko. Nog beroemder was hij misschien wel vanwege zijn veelbesproken romance met Edith Piaf. Bij navraag aan de dame achter de bar blijkt de zoon van Marcel Cerdan eigenaar te zijn van dit café. Een hommage aan zijn vader, die op 33-jarige leeftijd om het leven kwam bij een vliegtuigongeluk toen hij op weg was voor zijn rematch tegen Jake LaMotta. We hebben er met ons duffe hoofd niet eens een foto van genomen 🤭
Sant Feliu de Guixols
Na Platja d’Aro wordt het met de regen en de wind steeds erger. We besluiten door te steken naar ons hotel, langs drukke wegen en via de Decathlon – waar ze helaas geen nieuwe beschermhoes voor mijn rugzak hebben. Onderweg komen we nog langs dit huis aan het strand Sant Pol hier in Sant Feliu de Guixols. Het verhaal erachter is mooi: rond 1910 werd deze Casa Estrada (in de volksmond ook Casa de les Punxes (huis van de punten) genoemd) gebouwd door Pere Mártir Estrada, een rijke kurkfabrikant. Volgens een plaatselijke legende liet hij voor elk van zijn negen kinderen een torentje bouwen. Die torentjes zijn bekleed met blauw-wit trencádis, een mozaïek van gebroken tegels, en de ramen hebben typisch modernistische versieringen van bladmotieven. In 2013 werd het gekocht door iemand die er een hotel van wilde maken, maar de verbouwingen werden al snel stilgelegd. Sindsdien staat het leeg en zijn de ramen dichtgetimmerd. Eeuwig zonde toch, van zo’n bijzonder pand? 
Hierna wandelen we door de regen naar ons hotel. Daar wacht een warme douche, droge kleren en een föhn. Eén ding mogen we wel concluderen vandaag: die weersvoorspelling klopte als een zwerende vinger!
Slapen: Hostal Boutique Es Portalet, midden in Sant Feliu de Guixols. Fijne woonkamer waar je kunt lezen of een drankje kunt drinken, heerlijke sfeer.
Afstand: 17 km
Hoogtemeters: 293 meter omhoog, 292 meter omlaag
No comments