We zijn nog maar nauwelijks bekomen van de prachtige Chemin St. Guilhem of ons volgende avontuur staat al klaar: het Mullerthal in Luxemburg!
Het Mullerthal is een oude bekende van ons. Dit deel van Luxemburg, dat ze vanwege het ruige landschap ook wel Klein Zwitserland noemen, herbergt een drietal routes die tezamen het Mullerthal trail maken. De routes zijn alledrie erg lang: ieder rond de veertig kilometer. Een uitdaging die wij enkele jaren geleden al zagen zitten. We probeerden de drie routes voor het eerst in 2022. Na dag 2 moesten we afhaken, de spierpijn was té erg. In 2023 deden we een nieuwe een poging. Opnieuw noopte de vreselijke spierpijn ons na dag 2 de handdoek in de ring te gooien. We wisten dat we iets moesten verzinnen, want als we dit voor een derde keer zouden proberen, zou het opnieuw fout gaan. Tenzij we onze strategie aanpasten. Hoe konden we dit klavertje drie (elke route begint in Echternach) wél volbrengen?
Het jaar erna deden we het anders. De route op dag 2 was duidelijk het zwaarst; wat als we daarmee zouden eindigen? En wat als we elke dag halverwege de route zouden starten, zodat we konden lunchen in een van de vele restaurants in Echternach, halverwege de dag? Die strategie bleek goud. In 2024 wandelden we alledrie de routes, en daarmee de volledige Mullerthal trail, uit.
Mullerthal trail met waw.travel
Toen Roberto van waw.travel ons een tijdje terug vroeg of we interesse hadden om het Mullerthal trail voor hen te wandelen, hoefden we daar dus geen seconde over na te denken. Zij overwegen deze trail, in behapbare trajecten geknipt en verdeeld over vier wandeldagen, aan te bieden aan klanten. Of wij hem wilden ‘voor-wandelen’. Dan zouden we moeten kijken of de afstanden te doen zijn, of de hotels die ze in gedachten hebben goed zijn, en of we informatie kunnen verzamelen over de route zelf. Kunnen wij, doen wij, vinden wij te gek!
Taal is zeg maar echt ons ding
Vandaag beginnen we. We laten onze waardevolle bagage (fotoapparatuur van Pieter die we liever niet in de auto laten liggen) achter in het hotel waar we oveer drie nachten slapen. De eigenaresse, Anna, is Portugese. Ze spreekt zo’n beetje elke Europese taal, behalve Engels. Wat we al snel merken, is dat ze razendsnel tussen die talen wisselt. In één zin plakt ze Duits, Spaans, Portugees en vooruit, voor de leuk ook nog een paar woordjes Frans. Ik ga blind in haar multilingualiteit (is dat een woord?) mee. De ene vraag antwoord ik in het Spaans, de volgende in het Frans met wat Duits erdoorheen gevlochten en de laatste gooi ik er warempel wat Portugees door, een taal die ik niet eens spreek. Hoe leuk is dit!
Gister bij het avondeten hadden we een soortgelijke ervaring. De man die ons de eetzaal in het hotel wees, groette ons in het Luxemburgs (moien, betekent morgen maar wordt de hele dag door gebruikt, lekker makkelijk). Daarna begon ik in het Duits, waarop hij mij antwoordde in het Engels. Onze ober bleek Portugees te zijn en sprak geen Duits. Met hem spraken we Frans. Toen we daarna nog een drankje haalden in de bar aan de overkant, bleek de uitbater Nederlands. Je zou er een paniekaanval van krijgen, van al die talen die hier door elkaar gebruikt worden. Snel schakelen dus 🙃
Maar goed. Anna begrijpt in vijf talen wat we komen doen. We mogen onze bagage bij haar stallen.
Verticaal landschap
Het is stervenskoud als we het gezellige Echternach verlaten; de thermometer wijst 6 graden aan. Met al onze kleren aan en een verdacht lichte rugzak op onze rug zetten we onze eerste schreden op het Mullerthal trail. De zon schijnt, de hemel is blauw en heel langzaam warmen we iets op. Het stadslawaai wordt allengs minder en vogeltjes laten zich vaker horen.
Na 2.5 km duiken we het bos in. Al heel gauw weten we weer waarom we het Mullerthal zo tof vinden: gigantische rotswanden die loodrecht de lucht in gaan, erbovenop nog bomen die reusachtig zijn, waardoor je je bewust wordt van de grandeur van de natuur tegenover de nietigheid van ons mensjes. We zijn in een soort reuzenlandschap beland.
Onder begeleiding van vooral boomklevertjes laveren we langs beuken en hazelaars, over omgevallen boomstammen en onder rotspartijen door. Als het steil wordt, helpen trapsgewijs geplaatste stenen ons langs de verticale rotsformaties. Sommige zo indrukwekkend dat ze namen dragen: Roudeschlëff, Alkummer. Klimop hangt als strengen haar vanaf de rotswanden naar beneden. Het is herfst in het bos. Dode takken zijn gastheer voor waaierkorstzwam, elfenbank en goudvliesbundelzwam.
Na een kilometer of zeven opent het bos zich en dalen we langs grazende koeien en tussen glooiende heuvels af richting Rosport, een dorp waar niets te halen valt behalve een hotel waar mensen vooral de grootte van de porties eten enorm waarderen. We proberen het maar niet uit; we genieten bij het Tudor Museum (een wetenschapsmuseum over elektriciteit) van onze meegebrachte croissantjes.
Intussen is de temperatuur heerlijk. Alle kleding zit weer in de rugzak, in korte broek en t-shirt bezoeken we in het gehuchtje Girsterklaus de kapel. Het is gebouwd op 14e eeuwse fundamenten en is de oudste bedevaartsplaats van de Maagd Maria in Luxemburg. Het ligt er schilderachtig bij: uitkijkend over de Enbierg heuvels en het Am Lih bos. Boven ons cirkelen twee buizerds, voor ons rijdt een tractor over het veld, achtervolgd door een grote stofwolk.
Naar onze accommodatie
Kort hierna verlaten we het Mullerthal trail om door te steken naar onze accommodatie, Burermillen. Deze ligt iets ten noorden van het dorpje Born, waar we in 2.5 kilometer naar afdalen over een vrij steil asfaltweggetje. Daar aangekomen ligt onze kamer op ons te wachten in een groot, wit gebouw dat ook een creche herbergt. Dat we morgen geen ontbijt krijgen hier, wisten we. Brood en kaas sjouwen we al de hele dag mee. Avondeten schijnt in de vriezer te liggen: pizza’s die we zelf in een oven kunnen gooien. In de grote gemeenschappelijke keuken aangekomen, kijken we als eerste in die vriezer, de rugzak nog op onze rug. Prioriteiten hè, hoe zit het met het eten! De vriezer is leeg. Geen pizza. In de koelkast staan wat blikjes drinken, maar verder niets. Een boterham met kaas dus voor ons avondeten, en morgen dan maar geen lunch?
Inmiddels staat een vrouw die we vandaag al vaker tegen het lijf liepen ook in de keuken, Karin uit Haarlem. Samen ontdekken we een briefje, waarop staat dat enkele restaurants in de omgeving eten kunnen komen brengen. Ik google het eerste restaurant: dat zit midden in een maanden durende renovatie en is gesloten. Het tweede restaurant neemt niet op. Bij het derde restaurant ontdek ik een website waar we kunnen bestellen. Zodra ik ingeef dat we delivery willen op het adres van deze accommodatie, slaat het systeem vast. Bestellen lukt niet. Ik bel. Een mevrouw neemt op en we krijgen hetzelfde scenario als met Anna vanmorgen: in vijf verschillende talen leg ik mijn probleem uit en krijg ik van de vrouw aan de andere kant van de lijn antwoord. Zij voegt er nog een extra dimensie aan toe: ze is zelf Chinees. Haar Duits heeft daarmee een interessant, maar bijna onverstaanbaar accent. En van de naam Marlies weet zij op haar beurt geen chocola te maken.
Uiteindelijk lukt de bestelling en om 18.00 uur staat er warempel een dampend bord spaghetti bolognese voor onze snoet. En niet eens een paniekaanval voor gehad 😊
No comments