Empuriabrava, onze stad van vertrek vandaag, doet het niet voor ons. In de jaren ’60 werd het gebouwd op drooggelegd moerasland aan de Golf van Roses, en aan de huizen te zien is er sindsdien niets meer aan gedaan. Wat typisch is aan Empuriabrava, zijn de tientallen kilometers aan kanalen in deze stad. Veel villa’s hebben hun boot letterlijk voor de deur liggen, en daarom wordt het ook wel het Venetië van de Costa Brava genoemd. Pieter is nooit in Venetië geweest, maar zei gisteravond dat als Venetië er zo uitziet, hij er niet per se heen hoeft. Empuriabrava is vooral veel foute cafés, onnoemlijk veel makelaarskantoren en de meest patserige boten die je ooit gezien hebt. We zijn blij als we er vanochtend om 9.00 uur uit weg lopen.
Aiguamolls de l’Empordà
Deze etappe is lang en ons hotel biedt geen ontbijt. Zonder koffie of iets gegeten te hebben gaan we linea recta naar de enige bakker in de stad die ik open kon vinden. Een Deutsche Konditorei. Het blijkt een schot in de roos. Een heerlijk broodje omelet en een nog warme chocoladecroissant, supergoede koffie en broodjes kaas om mee te nemen, en al bijna vier kilometer in de benen. Binnen honderd meter na de bakker zitten we weer op de GR92, en nog geen tien minuten later bevinden we ons in het natuurpark Aiguamolls de l’Empordà, het een na belangrijkste wetland van Catalonië.
De Denen hadden gezegd dat deze etappe de saaiste was van de hele GR92. Geen idee waar ze het vandaan halen. We zijn in de glória als we door het natuurpark trekken. Tussen rietlanden en zoutweiden stappen we over vlonders en wandelen we van vogelkijkhut naar vogelkijkhut. We gaan er een stuk of zeven binnen en zien flamingo’s, zwarte ibissen, wulpen, kleine zilverreigers en wintertalingen. Vooral de flamingo’s zijn prachtig om bezig te zien. Met hun kop onder water staan ze druk te tapdansen, om zo beestjes uit de bodem naar boven te stampen. In één hut zien we eigenlijk weinig, maar juist in die hut zitten mensen met gigantische camera’s. De sfeer is er als in een kerk. Er wordt zacht gefluisterd, soms wijst iemand ergens naar, verder serene stilte, opperste concentratie en respect voor de natuur.
Terug naar dit natuurgebied
We wandelen verder. Bij een klein watertje vlak voor ons vliegen keizerslibellen rond. We zien veldleeuweriken, kuifleeuweriken en een roodborsttapuitje. Dan wordt het drukker. Mensen met honden, kinderen, ervaren snelle fietsers en onzekere langzamer fietsers, het komt allemaal samen bij een groot informatiecentrum. Groepjes kinderen worden door enthousiaste dames meegenomen ‘op expeditie’. Boswachters geven rondleidingen, een man met een microfoon op een soort TV-schotel gaat een grote groep mensen voor. Het is mooi te zien hoe ze hier met natuureducatie bezig zijn. Wij gaan na een toiletbezoek snel verder, want dit zijn wel heel veel mensen.
Het wordt rustiger als we het informatiecentrum verder achter ons later. We passeren een prachtig moerasgebied met in de verte spierwitte paarden. Een ooievaar staat bij de paarden in de buurt, ervoor zijn zwarte ibissen aan het waden. Iets verder, op een veld met oude, verdroogde zonnebloemen met hangende kopjes, zitten tientallen felgroene monniksparkieten de oude zaadjes te eten. Als we ergens een bocht om draaien, schiet een jong wild zwijntje voor ons het pad over en bij de laatste observatiehut staan reeën in de verte. Het is één groot feest. Zo’n groot feest, dat we ter plekke besluiten dat we hier morgen naartoe terug gaan. Pieter met zijn grote camera, ik met mijn verrekijker, en dan gaan we al dit schoons eens van dichterbij bekijken.
Zee en boomgaarden
Pas na tien kilometer is het klaar met het feest, maar staat het volgende feest alweer op ons te wachten: we komen uit bij zee, met zonnebadende mensen, vissende mannen en spelende kindjes. In de verte zien we Roses liggen en de hoge flatgebouwen van Empuriabrava. Als we draaien, zien we het massief van Montgrí, met het kasteel erbovenop. ‘Het is net een borst met een tepel,’ is Pieters commentaar. Wat vinden jullie? (beetje inzoomen, rechts naast de rechter visser 😉)
We sjouwen door het mulle zand langs de branding. Via een camping van grasland komen we in de boomgaarden uit. Over dit deel hadden de Denen misschien wel gelijk. Het is wat saaier dan we gewend zijn. We lopen over boerenweggetjes en karrensporen, met aan weerszijden vooral appelbomen. Veel bomen hebben geen appels meer; die liggen er allemaal onder, op de grond, weg te rotten. Waarom zijn die niet geplukt? Zijn die bedoeld voor de appelcider en hoeven ze daarom niet perfect te zijn?
Cuna Spoon
Inmiddels hebben we al bijna twintig kilometer in de benen; we willen graag zitten. Ik heb op het internet iets gelezen over een bijzonder restaurant waar we straks langs lopen: Cuna Spoon. Het restaurant zit in een opgeknapte boerderij uit de 18e eeuw, met een eigen biologische moestuin en uitzicht op de molenvijver, en alles wat ze er bereiden, wordt op open vuur gekookt. De chef gebruikt geen gas of elektriciteit. Van verre zie je de zwarte rookpluimen al de lucht in dwarrelen. Als we de trap afdalen en op hun met riet overdekte terras gaan zitten, komt de rook het pand uit en lijkt het of je in één reusachtige barbecue zit. Hoe werken die mannen hier?
We vragen om een drankje en een snack. Het enige kleine wat hij voor ons kan maken, is escalivada. Nu zijn we daar al dagen naar op zoek dus yes, doe maar. Escalivada is gegrilde groenten en overal krijg je het met een eigen twist. Over het algemeen gebruiken ze ui, paprika en aubergine, en deze chef serveert het met rauwe ham. Dat alles rokerig smaakt, is natuurlijk een gegeven op een plek als deze, maar zelfs het brood leggen ze even in de houtoven en man, wat smaakt dat goed! Terwijl we smikkelen, vult het terras zich met families die aan lange tafels gaan genieten van een meergangenlunch. Als we weggaan, zit alles vol en rennen de naar houtvuur ruikende obers rond tussen de chique geklede mensen. Een unieke plek, dit.
Emporion
Vervolgens wandelen we lange tijd langs de brede rivier La Fluvia. Dan staan we voor het dorpje Sant Martí d’Empuries, waar we de trappen naar boven lopen en uitkomen op het kerkplein. Twee terrassen vol met mensen geven een gezellige kakofonie van geklets, waar we doorheen waden voor we afzakken richting zee. Dan komt l’Escala in beeld. Over een brede boulevard lopen we richting het mooie vissersstadje. We passeren de ongelofelijk grote antieke stad Emporion, die de Grieken stichtten rond 575 voor Christus. Er zijn overblijfselen te zien van tempels, huizen, waterputten en een agora. Twee eeuwen later kwamen de Romeinen aan wal en die bouwden hun eigen stad op de heuvel erachter. Het is een bijzonder complex, niet in de laatste plaats omdat dit de enige plek is in heel Spanje waar de Grieken ooit een stad bouwden. Nu staan er ruïnes van een Griekse wijk en een Romeinse stad, óók een unicum.
Wij lopen er aan voorbij. De teller staat intussen op 30 kilometer en we zijn wel klaar voor een douche. Opnieuw staat de receptioniste van Hotel Centre ons met open armen op te wachten. We slapen op dezelfde kamer. Vanavond is het restaurant met de fenomenale varkenswang dicht, dus het wordt een stevig bord pasta bij de Italiaan in de baai. Nadat we van het ene feest in het andere terecht kwamen vandaag, besluiten we de dag feestelijk met een glas bubbels en Italiaanse lekkernijen. Morgen hopelijk wéér feest. Het houdt niet op!
Slapen: Hostal l’Escala Centre. Heerlijk hotel dat gerund wordt door broer en zus.
Afstand: 30 km
Hoogtemeters: 46 meter omhoog, 21 meter omlaag
No comments